Dag 8: Capitol Reef -> Bryce

We hadden weer een hotelontbijtje inbegrepen, dus vol goede moed togen we vanmorgen met onze breakfastvoucher richting het hotelrestaurant. Helaas zakte de moed ons snel in de slippers, want het ontbijt zag er hier echt niet uit. Ze hadden niet eens bagels :( We hebben dus maar wat toast gegeten en een kopje koffie gedronken en zijn er toen snel vandoor gegaan.

Vandaag stond de rit naar Bryce op het programma, via de UT12, die de mooiste highway in Utah wordt genoemd. En hij was zeker mooi! Nu nog een beetje meer dan de rest van het jaar, want de herfst is hier ook begonnen en veel bomen waren al geel en oranje.

Onderweg hebben we het taartje van gisteren opgegeten (LEKKER), koffie gedronken bij Kiva Koffeehouse met een mooi uitzicht op de omgeving en alsnog een bagel creamcheese, over een weg gereden met aan beide kanten een enorme afgrond en versteende bomen bekeken in Petrified Forrest.

Toen waren we aangekomen bij Bryce en ons hotel dat hier vlakbij de ingang van het park zit, Ruby Inn. We werden verwelkomd door een Filipijnse seizoenskracht die tijdens het inchecken met haar moeder/nicht/Filipijnse collega aan het bellen was, nogal wat anders dan de hartelijke Amerikaanse ontvangst die we gewend zijn. Aangekomen op onze kamer bleek de badkamer niet zo schoon, dus hebben we even gevraagd of die alsnog/nogmaals gepoetst kon worden. We gingen zelf ondertussen vast Bryce in, waar we verschillende viewpoints bekeken hebben en tussen de wolken door een soort van zonsondergang hebben gezien. Het was vandaag niet zo heel warm meer en aan het eind van de middag werd het echt koud, dus lang hielden we het niet uit buiten de auto…

Terug in het hotel bleek de tablet van de kamer verdwenen (dit was het enige dat we op de kamer hadden gelegd, de rest zat nog in de auto). Receptie gebeld, bleek dat de schoonmaker die de badkamer (opnieuw?) had schoongemaakt, dacht dat de vorige kamerbewoners hem hadden laten liggen. Wonderlijk, want wij hadden tenslotte al ingecheckt. Gelukkig hadden we hem snel weer terug, maar samen met de andere akkefietjes waren we inmiddels best wel behoorlijk ontevreden over dit hotel. Op weg naar ons avondeten zijn we dus nog even gestopt bij de receptie, waar we een hartig woordje hebben gesproken met de manager, die ons vervolgens een volledige refund heeft gegeven. Nu dus een nachtje slapen Hollandse stijl, voordelig gratis lekker goedkoop.

Voor het diner hebben we maar even op Tripadvisor gekeken, want het restaurant bij het hotel durfden we niet meer aan. In de buurt zat een restaurantje dat nummer 1 (van 6…) werd gerankt, dus hier zijn we heengegaan en dat was prima.

Dag 9: Bryce -> Zion

Prima geslapen tijdens onze goedkoopste hotelovernachting van de vakantie. Na het uitchecken gingen we op weg naar de Subway voor een ontbijtje waarmee we meteen weer eens wat groenten binnenkregen. Om deze gezondheid te compenseren hebben we ook wat koekjes meegenomen. Met de coffee to go reden we weer Bryce in. We wilden deze vakantie wat meer van het park zien dan de vorige keer, dus stond er een kleine wandeling tussen de hoodoos op de planning.

Dit bleek een best wel steil pad en niet iedereen in ons gezelschap had daar even veel zin in, dus zijn we een stuk naar beneden gelopen en daarna weer omgekeerd. Vooral de terugweg brandde flink in de benen, dus dit was niet zo’n slechte beslissing.

Vervolgens zijn we nog naar een ander viewpoint gereden, waar je weer een heel ander uitzicht had. Als je geen trails wilt wandelen, ben je in Bryce verder redelijk snel klaar, dus hierna gingen we richting Zion. Ik had een alternatieve route gezien die door het bos ging in plaats van over de snelweg, dus die hebben we gereden. Het was erg de moeite waard, de rit was weer prachtig!

Rond half drie kwamen we aan bij het hotel in Hurricane (een stukje van Zion af, maar de hotels vlakbij waren vol of hysterisch duur). Nadat we hadden ingecheckt, bleken we een beetje een klein kamertje te hebben. Toch maar even bij de receptie geinformeerd of er misschien een grotere kamer beschikbaar was. Vannacht zaten ze vol, maar morgen kunnen we verhuizen (we zitten hier twee nachten), dus dat is prima.

Grote verrassing van dit plaatsje is dat er een Walmart zit, dus de rest van de middag hebben we daar en aan het zwembad doorgebracht. We hebben morgen tenslotte de hele dag voor Zion.

Een leuke locatie voor het diner vinden was nogal een uitdaging, omdat er hier eigenlijk alleen maar fastfoodketens zitten. Gelukkig vonden we dankzij Tripadvisor een klein pareltje, namelijk een vader en dochter met een houtskooloven langs de weg, die heerlijke pizza’s verkochten. Ze namen eigenlijk geen bestellingen meer aan toen wij aankwamen, maar toen ze hoorden dat we uit Nederland kwamen en heeeel graag hun pizza wilden proberen, waren ze zo lief om toch nog een Margherita voor ons te klussen. We hebben ze dan ook de grootste fooi tot nu toe gegeven :)

Daarna wilden we nog wel even ergens zitten en een drankje doen. Er was een tentje verderop waar ‘beer and wine’ op de gevel stond, dus dat leek the place to be. Eenmaal binnen bleek dat ze in Utah geen drank mogen schenken zonder iets te eten erbij, dus namen we er maar een portie friet bij. De drankjes waren nogal een uitdaging. We wilden een gewoon biertje, Bud Light ofzo, maar de eigenaar (die ons bediende) ging helemaal los over het feit dat hier veel te weinig alcohol in zat, dat we een 0,75 liter fles Corona moesten nemen, dat was namelijk ECHT bier, etc etc etc. Erg bijzonder. Na kort beraad besloten we toch maar voorbij te gaan aan zijn advies en gewoon normaal bier te nemen (Coors in dit geval, Buds had hij sowieso niet). Vervolgens hebben we verwonderd zitten kijken hoe hij door de zaak liep te rennen, bij andere tafels rondhing, eten dat opgediend werd eerst aan andere gasten liet zien en nog wat andere vreemde activiteiten. Toen we wilden afrekenen, bleek de excuusfriet ook nog 5 dollar, dus hebben we snel het bedrag zonder fooi in het mapje gestopt en zijn we weggesneakt. (Geen fooi geven is hier echt not done, dus normaal doen we dat altijd wel, maar dan moeten ze niet zo achterlijk gaan doen natuurlijk).

Eenmaal op de kamer aangekomen, hebben we toch eens even gekeken wat voor beoordelingen deze tent eigenlijk had en dit was niet best. De gemiddelde score op Tripadvisor en Facebook was ongeveer een 1, met vooral veel klachten over de eigenaar, die over het algemeen als ‘maniac’ werd omschreven. Hij schijnt zelfs verguisd te worden door het hele dorp, omdat hij een stier met een te aanwezig scrotum op zijn dak had gemonteerd (hier heeft hij zelfs de LA Times mee gehaald: http://www.latimes.com/nation/la-na-ff-copper-bull-20150611-story.html)

Al met al ook wel weer een ervaring dus… Tot zover dag 9, morgen hopen we op nog een beetje mooi weer (de voorspellingen worden wat minder), zodat we Zion in kunnen.

Dag 10: Zion

Aangezien we twee nachten in dit hotel verblijven, hadden we vandaag de hele dag voor Zion. In dit park kun je wat makkelijker wandelen dan in bijvoorbeeld Bryce, dus vandaar de extra tijd. We hadden weer een ontbijtje inclusief bij het hotel, dus we konden weer beginnen met wafels. Helaas waren de zitplaatsen niet inclusief, er waren erg weinig tafels voor erg veel gasten. Maar na even wachten konden we dan toch plaatsnemen tussen de Japanners.

Vervolgens moesten we de koffers weer inpakken om van kamer te verhuizen. Dit was erg netjes geregeld, zelfs de housekeeping was al van onze move op de hoogte. We zitten nu in een wat grotere kamer, helemaal prima. Nadat we de nieuwe sleutels hadden gekregen, gingen we op weg naar Zion, ongeveer een half uurtje rijden hier vandaan. We parkeerden de auto bij het visitor center, waar we de shuttlebus konden nemen verder het park in. Net als de vorige keer zijn we eerst blijven zitten tot het verste punt (ongeveer veertig minuten) en weer een stukje terug, tot aan de Zion Lodge.

Toen werd het weleens tijd om een stukje te wandelen, dus hebben we de bus weer gepakt richting het eindpunt, wat ook het startpunt was van de Riverside Walk. Deze wandeling hadden we de vorige keer ook gedaan en die was erg mooi, dus dat wilden we nog wel een keer. Het was inderdaad weer een mooi stuk lopen, langs de rivier in de kloof. Bij het eindpunt van deze wandeling begon een andere trail, namelijk een wandeling door het water (de Narrows). De vorige keer zeiden we nog dat we dat de volgende keer wilden doen, maar daar waren we het nu niet helemaal meer mee eens. Al was het maar omdat het bordje ‘flooding’ op ‘possible’ stond (de een-na-laagste stand, maar toch). We hebben dus even gekeken hoe anderen zich in het water waagden, ik heb nog een eekhoorn uit een onbemande kinderwagen gejaagd (het lijken hier wel de apen uit de Apenheul, ze kruipen overal in voor eten) en toen zijn we weer omgekeerd.

Na weer een busritje naar het visitor center besloten we terug naar het hotel te gaan, de lucht was inmiddels onheilspellend grijs. Wasje gedraaid en een restaurantje opgezocht voor ‘s avonds. De pizzafamilie van gisteren werkte helaas niet op zondag en uiteraard gingen we niet terug naar de Maniac, maar onderweg van Zion naar het hotel hadden we iets anders gezien dat er leuk uitzag. Hier hebben we eerst grondig online onderzoek naar gedaan, maar de beoordelingen waren zeer positief, dus dat werd het.

Het restaurant heette Fort Zion en zag eruit als een grote tourist trap, met een soort oud dorpje nagebouwd voor kinderen, inclusief lama’s (?). Er was een winkeltje bij en een restaurant in westernstijl, wat er heel grappig uitzag. Hier bestelde ik een vegaburger (deze keer van zwarte bonen) en die was super lekker. Alles huisgemaakt, zelfs de broodjes. We konden het natuurlijk niet op en we moesten ook wat ruimte overhouden voor het huisgemaakte ijs waarover iedereen lovend was.

Voorafgaand aan het dessert hebben we even een rondje gemaakt door de winkel, waar ze naast alle toeristische prullaria ook een afdeling messen hadden. De eigenaar begon vervolgens een praatje over waarom ze toch echt wel guns nodig hebben in dit gebied (als je hier 911 belt duurt het een uur voor er iemand komt, zit wat in). Hij was erg enthousiast en bleef maar praten, waardoor de andere klanten moesten komen vragen of hij toevallig even tijd voor ze had, haha.

Een mooi moment voor ons om langs de ijsvitrine te lopen. We mochten eerst heel veel proberen, zodat we een weloverwogen keuze konden maken. Ik ging voor de minst zoete opties banaan/walnoot (zonder toegevoegde suiker, hoera) en vanille. Ik hoop dat het volgende hotel een gym heeft.

Dag 11: Zion -> Las Vegas

Sooooooow, we zijn nu even in een briljante hotelkamer terecht gekomen! We hebben een upgrade gekregen naar een Sky Suite, omdat de gewone kamers nog klaargemaakt moesten worden. Lekkaaaaah!

Maar goed, eerst natuurlijk vertrokken uit Hurricane, waar we de dag weer begonnen met een stoelendans om te kunnen ontbijten. Het ontbijt was tot half tien en we waren expres wat later gegaan dan gisteren (in de hoop te kunnen zitten, maar helaas), maar om tien voor half begon de ijverige medewerker alvast deuren dicht te doen en prullenbakken te legen, lekker gezellig. Kopje koffie maar meegenomen naar de kamer en de koffers weer ingepakt voor de laatste rit van de vakantie.

We stelden de TomTom in op Valley of Fire State Park, een park dat in de buurt van Vegas ligt en slechts een kleine detour was van de rechtstreekse route. Voor we het park inreden nog even gestopt voor de laatste coffee to go en wat donut holes (donutballetjes eigenlijk), we moeten het er tenslotte van nemen nu het nog kan.

Bij de parkingang stond geen mannetje deze keer, maar een paal met enveloppen. Je moest hier 10 dollar in doen en je gegevens op de envelop schrijven (nummerbord enzo) en ook op een flap die je er af kon scheuren en achter je raam leggen. Ik neem aan dat ze op basis daarvan kunnen controleren of je wel echt betaald hebt, maar waarschijnlijk alleen als ze je controleren wanneer je in het park bent. Je zag iedereen een beetje twijfelen of ze wel echt gingen betalen of gewoon doorrijden, maar wij brave borsten hebben natuurlijk gewoon 10 dollar in de envelop gestopt.

Na deze administratieve handeling konden we het park in, wat erg mooi was. De rotsen hadden weer net even een andere rode kleur dan die we eerder gezien hadden (maar dat kon ook komen door de regen, het weer was behoorlijk knaken). En we konden wat routes rijden waarlangs onder andere petroglyphen te zien waren.

Toen we alles gehad hadden, reden we naar de westelijke park entrance (we waren binnengekomen door de oostelijke), vanwaar het nog maar 41 mijl naar Las Vegas was. Hier werden we echter vriendelijk tegengehouden door een ranger, die vertelde dat de weg verderop was afgesloten wegens een flashflood. Er zat maar een ding op, het hele park door weer terugrijden en aan het begin weer de snelweg op… Jammerdebammer, uurtje omrijden dus.

Maar niet getreurd, het weer was nog steeds erbarmelijk, dus we misten geen zonuren aan het zwembad. Anderhalf uur later, om een uur of drie lokale tijd (de klok ging hier weer een uur terug), kwamen we aan bij Aria, ons hotel. De vorige twee keer zaten we in Flamingo, maar we wilden het nu wel iets luxer. En dat is gelukt. HA! Na een wandeling van twintig minuten van de parkeerplaats door het casino naar de incheckbalie, kregen we van de receptionist dus een upgrade van een deluxe kingroom die we hadden geboekt naar een Sky Suite in de speciale Sky Suites Tower, waar alleen de Sky Suites-gasten mogen komen. Een heerlijk stukje vipbeleving. Deze suites zijn inclusief eigen zwembad voor alleen de suitesgasten, lounge met hapjes en drankjes, gratis wifi, eigen concierge en nog wat van die vip-dingen die ik alweer vergeten ben.

Uiteraard zijn de gordijnen op afstand bedienbaar, net als alle lampen en we hebben een ‘goodnight’ knop, waarmee alles in een keer uit-/dichtgaat, erg handig. Toen we even rustig aan het bijkomen waren van al dit moois, werd er gebeld (ja, onze kamer heeft een deurbel), iemand die kwam controleren of de minibar nog in orde was (die is voorzien van en HOOP hapjes en drankjes, als je iets er langer dan 60 seconden uithaalt wordt het in rekening gebracht, haha). Een half uurtje later kwam de housekeeping langs, vragen of ze het bed moest opmaken (om vijf uur ‘s middags..?) en om chocolaatjes te brengen.

Oh ja, en we hebben cityview, dus we kijken niet op de strip, maar wel op de stad, wat ‘s avonds ook erg mooi is.

We besloten te gaan eten bij Bubba Gump, wat inmiddels een beetje traditie is geworden. We zijn er geweest in San Francisco, Chicago en New York, maar nog niet in Las Vegas, dus dat werd wel eens tijd. Het was helaas nog steeds aan het regenen, dus we moesten er tussen de druppels door naartoe, maar het was wel te doen.

Dag 12: Las Vegasss

We hebben/hadden drie volle dagen in Vegas, dus dat is erg relaxt. Inmiddels twee dagen achter de rug, dus morgen de laatste, en dan weer op naar Hollandia.

Voor het ontbijt gisteren begonnen we in de exclusieve vip luxury sky lounge, waar de complimentary koffie en chocoladebroodjes op ons lagen te wachten. Vervolgens nog even naar een koffietentje in het casino voor een aanvullende havermout voor mij, ontbijten met chocoladebroodjes is nog steeds niet echt mijn ding. Vervolgens te voet op weg naar American Eagle Outfitters. Het was nog best een eindje lopen, maar helemaal niet gek over de strip in het zonnetje.

In de shoppingmall hadden we de winkel snel gevonden en hebben we het een en ander ingeslagen. Bij het verlaten van de winkel kwamen we langs een Jamba Juice, dus ik heb ook meteen mijn kans op een fijne gezonde juice gegrepen. Met juice liepen we weer terug naar het hotel, waar we ons omkleedden om richting de pool te gaan. We hebben dus een ‘eigen’ pool voor alle gasten van de sky suites, waar het nog net even luxer is dan bij de plebspool. Bij de ingang kregen we een flesje water en werd ons verteld even te wachten, omdat een van de medewerkers ons zou helpen met het zoeken van een plek. Toen hij ons voor ging naar twee beschikbare bedjes (“shade or sun?”), liet hij nog even zien waar we het complimentary fruit infused water konden pakken. Op dezelfde plek stonden zonnebrand en aftersun, free to use uiteraard. Aangekomen bij een prima ligplekje haalde hij handdoeken voor ons en ging hij de bedjes klaarmaken. Een handdoekje uitspreiden om op te liggen, een handdoekje oprollen voor in de nek, een handdoekje opvouwen voor onder de voeten, “verder nog iets nodig?”. Euh nee, bedankt. Af en toe kwamen ze nog langs met wat refreshments. Valt best aan te wennen, al die luxe.

Na een paar uurtjes werd het tijd om ons klaar te maken voor de helikoptervlucht die voor ‘s avonds op het programma stond. We werden om half zeven bij het hotel opgehaald, iets te vroeg om vooraf te eten, dus hebben we wat complimentary broodjes, toastjes en kaasjes in de lounge gegeten.

Voor de vlucht werden we opgehaald met een comfortabele minivan, waar al wat mensen inzaten. We moesten ook nog langs een paar andere hotels voor we naar de North Las Vegas Airport reden waar de vlucht vertrok. Eerst nog even op de weegschaal en een glaasje champagne drinken (nou ja, na een paar slokken hadden we er wel weer genoeg van) en toen mochten we naar buiten, wachten tot de heli terugkwam van zijn vorige vlucht. Er pasten zes passagiers in, twee voorin en vier achterin. De slechtste plekken bleken rechts achterin, aangezien er wat mensen voor ons terugkwamen die flink aan het klagen waren dat ze op die plekken zaten en niks gezien hadden. Gelukkig zaten wij links achterin, waarbij je de hele vlucht zicht had op de strip.

Het was mijn eerste helivlucht ooit en het was best vreemd. Ik vond het ook behoorlijk scary, je zit toch in een best klein ding, bijna alsof je auto opstijgt… Maar het uitzicht was wel echt briljant. Alle lichtjes, de hotels van boven, alle kleuren, heel cool. Het was maar een kwartiertje, dus al vrij snel landden we weer bij het kantoor van 5 Star Helicopter Tours.

We werden teruggebracht naar het hotel en hebben de rest van de avond en beetje rondgelopen en her en der een dollar in een apparaat gegooid (wat gewonnen, wat verloren, dus per saldo nog steeds geen miljonair helaas).

Dag 13: Nog steeds Las Vegas

Met het MyVegasspel op Facebook had ik weer wat gratis buffetjes bij elkaar gespaard, dus konden we twee keer gebruikmaken van het ontbijt-/lunchbuffet en een keer van een dinerbuffet in ons hotel. We hebben hier de vorige keer ook een keer gegeten en dat was erg goed bevallen. En aangezien het nu ook nog in ons eigen hotel was, was het dit keer helemaal handig. Om een uur of elf waren we bij het buffet, dat op dat moment officieel al lunchbuffet was. Oftewel, pizza, sushi, tandoori etc. en ook nog een gratis biertje als we wilden. Dat hebben we allemaal maar even overgeslagen, er waren gelukkig ook nog meer voor ontbijt geschikte opties.

Na rustig de tijd te hebben genomen voor deze enorme consumptie-overdaad gingen we weer naar het zwembad, waar we een groot deel van de dag gebleven zijn. Naast de zon en het badje hebben we ook nog genoten van koude handdoekjes, verfrissingssprays en koele drankjes die ons werden aangereikt door ons, euh het, personeel.

Aan het eind van de middag begaven we ons weer naar de kamer, waar alle schoenen keurig recht waren gezet door de housekeeping. Voor het eten nog even een stukje over de strip gelopen en vast wat inkopen gedaan van ons lijstje van mee naar NL te brengen artikelen. Daarna weer terug naar het buffet, want ik had ook een avondbuffet bij elkaar gespeeld en we besloten daar ook vandaag gebruik van te maken. Het aanbod was iets anders dan bij de lunch, maar niet heel veel. Maar goed, geen probleem, we kozen nu wat andere dingen dan vanmorgen. We hadden verder wel even genoeg van de drukte beneden, dus de rest van de avond brengen we vooralsnog door op de kamer. Nog even bijtanken om de laatste dag morgen optimaal te kunnen benutten!

Dag 14: Last Vegas

Even een laatste verslag om de reis compleet te maken, vanuit het vliegtuig, maar uploaden wordt ongetwijfeld thuis (noot van de redactie: we zijn inmiddels inderdaad alweer anderhalve dag terug, maar nu pas ietsje uitgejetlagd). De laatste dag gisteren hebben we goed benut. We waren voor de derde keer in Vegas, maar nog nooit bij het bekende ‘Welcome to Las Vegas-bord’ geweest. Schande natuurlijk, dus we hadden ons voorgenomen daar nu ECHT een keer heen te gaan. Toch nog uitgesteld tot de laatste dag, maar na het derde en laatste gratis bij elkaar gespeelde buffet (het echte ontbijtbuffet deze keer, met zaaalige red velvet en carrot cake pancakes) pakten we dan echt de auto om in 4,5 minuut naar het sign te rijden. Zoals natuurlijk te verwachten viel, stond hier een rij mensen te wachten tot ze een selfie konden maken vanaf de grasmat ervoor. Iets aan de zijkant kon je er echter meteen bij en dat vonden wij prima genoeg.

Volgende halte was Downtown Las Vegas, ook een hotspot waar we nog niet eerder geweest waren. Hier vind je de wat oudere casino’s en Fremont Street, een overdekte straat waarvan het plafond bestaat uit lampjes. ‘s Avonds zijn hier allerlei projecties op te zien. Helaas alleen ‘s avonds dus, waardoor wij het moesten doen met de vergane glorie van de casino’s en een hoop halfnaakte en verklede types die probeerden wat dollars bij elkaar te schrapen met hun appearance.

Hier waren we aardig snel uitgekeken, dus haalden we de auto weer op bij de -gratis- valetparking en reden we weer naar ons hotel voor een laatst stukje poolbeleving. Helaas was ons upscale zwembad vandaag toegankelijk voor iedereen, dus het was er een stuk drukker dan de dagen ervoor. Gelukkig toch nog twee bedjes in de zon gevonden door de poolboy, zodat we nog even aan onze kleur konden werken.

Ik was er na een uurtje wel klaar mee, dus ik ging de koffers vast een beetje inpakken. Voor we op weg gingen naar het diner nog even langs de concierge, die voor ons heeft ingecheckt, boardingpassen geprint en de route naar de airport plus tankstation onderweg heeft uitgelegd. Heerlijk zo’n service.

We wilden gaan eten bij de Cheesecake Factory, ook een klassieker waar we nog nooit geweest waren. Deze zit in Ceasars Palace en we hadden niet zo’n zin om te lopen, dus besloten we een taxi te nemen. Klein stukje, dus duur kon het niet zijn. Helaas troffen we een ietwat intellectueel uitgedaagde chauffeur, die vol de traffic jam inreed (“Oh, als ik dat had geweten was ik wel anders gereden”, tuurlijk, dit is je eerste ritje over de Strip ooit zeker). Vervolgens wilden we hem per credit card betalen, wat bij nader bestuderen van het bedrag drie dollar bleek te kosten. Jaja. Dan maar contant, met historisch weinig fooi.

Bij de Cheesecake Factory hebben ze uiteraard cheesecake, maar ook gewone gerechten. Erg veel zelfs en volgens de recensies van goede kwaliteit, plus betaalbaar. Het was mijn laatste kans op een veggieburger, dus die kon ik natuurlijk niet laten liggen (de skinny variant deze keer, zonder kaas en met sla in plaats van friet). Erg lekker en voor de verandering van prima formaat, wat hier erg goed uitkwam, want daardoor hadden we zowaar nog ruimte voor een dessert. Je kan de Cheesecake Factory natuurlijk niet verlaten zonder cheesecake gegeten te hebben, dus we hebben een stukje gedeeld en het was erg lekker.

Naast het restaurant zat mijn Amerikaanse allerlievelingswinkel Bath & Bodyworks, dus daar hebben we ook nog even ingeslagen. Toen werd het wel eens tijd om terug te gaan (te voet deze keer, de taxi gingen we maar niet meer doen). Onderweg konden we nog een showtje meepakken van de dansende fonteinen voor het Bellagio.

Vanmorgen ging de wekker om half zes. Uitgecheckt, auto opgehaald bij de valet, getankt, auto gedropt bij het rental station, shuttlebusje naar de terminal en boarden voor vlucht 1. Helaas was deze al een half uur vertraagd voor het boarden en daar kwam nog een half uur bij toen we er al inzaten, iets met slecht weer in ons tussenstation Philadelphia. We hadden maar twee uur en tien minuten voor de overstap, dus dat werd wat krap. Bij het landen in Philly werden we inderdaad omringd door buien en zwarte wolken. “We barely made it before the storm”, aldus de piloot. Heerlijk bemoedigend. Door alle vertragingen was er geen gate voor ons toestel en duurde het dus ook nog even voor we eruit konden. Toen hadden we nog tien minuten om bij de volgende gate te komen en veertig minuten voor onze connection zou vertrekken. Gelukkig was het niet ver lopen en kwamen we een paar minuten voor het boarden begon bij de gate aan.

Toen we in het volgende toestel zaten, bleek het luchtruim boven New York net afgesloten en konden we weer niet weg. Volgens de piloot kon dit wel een uurtje duren. Top. Gelukkig was het wat korter en konden we een half uur later toch opstijgen. Nu dus in de lucht, nog een paar uurtjes te gaan voor we weer in The Netherlands aankomen.

Hier vind je deel I van het reisverslag.

Het bericht DEEL II – Reisverslag rondje Las Vegas, sept-okt 2015 verscheen eerst op TheStates.nl.

Dag 1: Amsterdam – Las Vegas

Even een kleine update vanuit de US: we zijn er! 24 uur na vertrek vanuit huis hier best wel moe in bed gedoken. De vluchten gingen erg soepel, geen enkel turbulentiepaniekmoment, vertraging of andere vorm van gedoe. Eerst vlogen we in ongeveer 8 uur naar Philadelphia, waar alles in het teken stond van de aankomst van de Pope een dag later.

Lekker Amerikaans weer, we voelden ons meteen thuis. We moesten hier ook door immigrations, waar ik nog nooit zo’n korte rij heb gezien, dus deze keer haalden we ook met gemak de aansluitende vlucht. We hadden zelfs nog tijd voor een pizza in de vorm van een slice.

Na een tweede vlucht van ongeveer 5 uur (een half uurtje korter dan gepland, altijd fijn), landden we op Las Vegas Airport. Het is onze derde keer in Vegas, maar we waren hier nog nooit naartoe gevlogen, dus dat was een hele nieuwe ervaring. Ze beginnen bijna direct na het uitstappen al met wat gokautomaten, dus je zit er meteen lekker in. Koffers gepakt van de bagageband tussen de slotmachines en op naar de shuttle voor het ophalen van de auto. Aangekomen bij de autoverhuurbedrijven stond er bij Dollar, waar wij moesten zijn, een enorme rij, dus dat was balen. OH NEE! HAHA, ik had ons natuurlijk vooraf aangemeld bij Dollar Express, waardoor we meteen door mochten lopen naar de garage. Hier hoefden we alleen even wat te tekenen en drie minuten later werden we begeleid naar de plek waar vier mooie SUV’s op ons stonden te wachten. We hebben ruim de tijd genomen om zeker te weten dat we de goede zouden kiezen en het is een prachtige, blinkende Kia Sportage geworden.

TomTom aan en gaan, op naar het hotel. Dit was maar twintig minuten van de luchthaven, dus dat was goed te doen. Het waren wel twintig spannende minuten, want de lader van de TomTom is blijkbaar van ons heengegaan ergens in de afgelopen twee jaar dat we hem niet gebruikt hebben, dus was er de hele tijd een rood balkje nerveus aan het knipperen. Ik heb twintig minuten gebeden dat hij het zou halen tot de Best Western en het is gelukt, waarschijnlijk dankzij de paus. Nu hopen dat hij ons ook nog even naar de Walmart brengt, zodat we een nieuwe lader kunnen kopen.

Vervolgens hebben we ingecheckt, bij de buren een hotdog en een sandwich gehaald (met voor 10 cent extra een liter cola, hoera, we zijn weer thuis!) en om half tien uitgeput in slaap gevallen.

Dag 2: Las Vegas -> Grand Canyon

Vannacht een paar keer wakker geweest door de jetlag, maar het lukte gelukkig om weer in slaap te vallen tot een uurtje of half 7. Op naar het ontbijt, wat hier prima geregeld was. Vervolgens konden we op weg naar de Walmart, met de TomTom, die het nog steeds niet had begeven.

Bij de Walmart hebben we even rustig de tijd genomen om het winkelparadijs op ons in te laten werken, voor we 13 kilometer gangpad zouden gaan afleggen om alle boodschappen te verzamelen. Ik was in mijn nopjes om alle Halloweenmeuk die er weer te vinden was en we hebben nog even vol verwondering gekeken naar de afdeling geweren en schietschijven. Ook dachten we een kabel te hebben gevonden voor de TomTom, maar die bleek het later toch niet te doen, dus die hebben we meteen maar weer teruggebracht.

Na de Walmart dus op naar de Best Buy om de hoek, een elektronicazaak waarvan we hoopten dat ze ons verder konden helpen met de LeegLeeg. En ja, hoerahoera, ze hadden een passende kabel die het ook nog deed! We hadden iets langer over dit alles gedaan dan gepland, maar om 11 uur konden we dan eindelijk op pad richting de Grand Canyon.

We hebben een klein detourtje genomen via de Route 66, voor nog wat fotogenieke hotspots. Ook dit duurde wat langer dan gepland, dus uiteindelijk waren we pas aan het eind van de middag bij de Grand Canyon.

Gelukkig wel nog op tijd voor de zonsondergang, dus na het inchecken en het droppen van de spullen in de kamer, hebben we meteen de shuttlebus gepakt richting Mather Point. De bus reed naar het visitor center, maar moest even wachten op een voorganger voor hij de passagiers mocht uitladen. Een authentiek Amerikaanse medebusreiziger vond het te lang duren en besloot subtiel “I WANT MY SUNSET!” door de bus te krijsen. Toen we eruit mochten, leek het ons dan ook slim om haar te volgen, aangezien zij ons waarschijnlijk naar een geschikte plek zou leiden om de sunset te bekijken. Het viel nog niet mee om haar bij te houden, het lukte ons nog net iets beter dan haar man, maar inderdaad, we werden rechtstreeks naar een viewpoint gebracht waar we een prachtig uitzicht hadden.

De kloof was al mooi oranjerood aan het kleuren, dus hier hebben we een tijdje doorgebracht en een hoop foto’s gemaakt. Nadat de zon onder was, hebben we de bus weer teruggepakt richting ons hotel. Daar vlakbij zit een plaza met onder andere een restaurant, dus besloten we hier meteen maar te gaan eten. De eerste veggieburger van de vakantie voor mij (hoihoi), erg smakelijk. Na het eten hebben we nog een rondje gedaan door de souvernirwinkel, maar daar hadden ze alleen maar Indianenknutselwerkjes, dus maar niks gekocht. Nu proberen we nog even onze ogen open te houden en niet al te vroeg naar bed te gaan, om zo hopelijk de jetlag de deur uit te jagen.

Dag 3: Grand Canyon -> Mexican Hat

De jetlag is helaas nog volop aanwezig, vannacht waren we om een uur of drie weer klaarwakker. Toch nog maar geprobeerd om wat langer te slapen, de wekker stond tenslotte pas (nou ja, pas…) op half zes. Vroeg opgestaan dus en alle spullen gepakt, zodat we voor het ontbijt al konden uitchecken. Terwijl ik met de koffers bezig was, hoorde ik achter onze cabin-achtige hotelkamer een vogel nogal hysterisch tekeer gaan en toen ik ging kijken wat er loos was, bleek er een elk-gezin voorbij te lopen. Snel de camera gepakt en naar buiten geslopen om ze van dichtbij te bekijken (yes we know, don’t approach wildlife, keep distance). Vlakbij stonden moeder en kind en wat verderop (ik neem aan) vader, met een flink gewei op zijn hoofd.

Vervolgens dus op weg naar de plaza voor de check-out, een ontbijtje en een geplette penny en magneet (ook deze vakantie storten we ons weer op onze toffe verzamelingen). Dat was rond acht uur, en het werd alweer behoorlijk warm. Het is tot nu toe zo’n 25–30 graden overdag en volle zon, dus perfect vakantieweer. Hier konden we ook op de shuttlebus, dus die hebben we genomen richting ons hotel van de vorige keer (de Bright Angel Lodge), zo’n tien minuten rijden verderop. Dit hotel was al volgeboekt toen we deze trip gingen plannen, vandaar dat we nu waren uitgeweken naar de Yavapai Lodge, wat een prima alternatief was, maar dus wel wat verder van de rim af.

Hier hebben we weer even rondgelopen, je hebt er een mooi zicht op de canyon. Om ook nog een nieuw stukje te zien, hebben we een aansluitende bus gepakt die wat verder in westelijke richting reed. Hier zijn we uitgestapt bij Mohave Point, waar je echt een prachtig panoramisch uitzicht hebt op de kloof. Na hier even rondgekeken te hebben, zijn we weer op de bus gestapt terug naar het begin. Kia stond alweer op ons te wachten voor de volgende rit richting Monument Valley. Het was de bedoeling dat we hier niet al te laat zouden aankomen, zodat we nog een tourtje konden doen. Maar met alle stops en uitzichten onderweg, plus een uur tijdsverschil in ons nadeel door gekkigheid van de Indianen die hier de dienst uitmaken, waren we er pas tegen half vijf. We wilden toch nog wel even naar het visitor center en zagen verschillende borden waar op stond dat dit na vier mijl rechtsaf was, maar tien mijl later hadden we nog steeds geen visitor center gezien. Aangezien we toen nog maar tien minuten van ons hotel met zwembad verwijderd waren, besloten we Monument Valley maar weer te laten voor wat het was en door te rijden.

Het hotel (Hat Rock Inn) is top, net als het zwembad. We zijn gaan eten bij een restaurantje hier vijf minuten lopen vandaan (maar we hebben natuurlijk de auto gepakt), Swingin’ Steaks. Het was er best gezellig en de schommelende grill was impressive, maar de vegaburger was goor en de steak was maatje Roel van Velzen. En dat terwijl dit restaurant als beste van Mexican Hat is gerankt op Tripadvisor (maar dat is misschien niet zo moeilijk met vier concurrenten waarvan er twee dicht waren). Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Morgen gaan we door naar Moab, wat het enige echt nieuwe terrein is deze vakantie, dus we zijn benieuwd.

Dag 4: Mexican Hat -> Moab

Vanmorgen werden we wakker in een prachtige rode omgeving. Rode rotsen met een rode zonsopgang, een mooie combinatie. Ons hotel hier had geen ontbijt, dus na het inpakken van de auto gingen we op weg naar een plek in de buurt waar we een bodem konden leggen voor deze dag. Hiervoor hadden we niet zoveel keus, maar dat was geen probleem, want de enige plek in Mexican Hat waar ontbijt werd geserveerd was top.

Vervolgens gingen we op weg naar Moab. Rechtstreeks doe je hier ongeveer twee uurtjes over, maar onderweg was er van alles te zien, dus onze route was een stuk langer. We reden eerst naar Goosnecks State Park, een plek waar je een mooi uitzicht had op de Colorado die tussen de rotsen kronkelt. Dit park zou volgens mijn informatie gratis zijn, maar er was inmiddels een Indiaan met een betaalhokje verschenen aan wie we vijf dollar entree dienden te voldoen. Gelukkig kregen we er een erg handige plattegrond van de omgeving bij waar we de rest van de dag dankbaar gebruik van hebben gemaakt.

Hierna reden we door het prachtige landschap van Utah richting een enorme berg met een wand van negentig graden en vroegen we ons af of er ergens een tunnel zou zijn. Maar nee, we gingen er overheen… Via een heleboel bochten en steile stukjes kwamen we boven en het uitzicht onderweg was briljant. We zijn regelmatig gestopt om foto’s te maken, je kon echt kilometers ver kijken.

We reden door richting Natural Bridges National Monument, een park waar drie natuurlijke bogen te zien waren. Hier hebben we ook onze ‘America the Beautiful pass’ van dit jaar gekocht, waarmee we weer toegang hebben tot alle nationale parken. We wilden dit eigenlijk bij de Grand Canyon doen, maar hier waren we net op een gratis entree-dag, dus daar wilden ze ons geen pas verkopen.

In Natural Bridges reden we de rondweg door het park, waarbij we bij de drie stops de auto hebben geparkeerd en de bogen hebben bekeken. Het was er lekker rustig en wel mooi, maar niet heeeel spectaculair.

Next stop was Blanding, een gehucht onderweg waar we bij een tankstation annex snackbar annex bowlingcentrum wat te eten hebben gehaald (geen foto’s van gemaakt, maar denk een grote Shell met achterin vijf bowlingbanen, erg handig als je onderweg ineens heel veel zin hebt om wat kegels om te mikken).

We reden verder over een stuk weg waar wel heel erg vaak stond aangegeven dat hier regelmatig herten oversteken. “Let op, hier steken herten over” “Nee maar ECHT, hier steken herten over” “Pas op he, hier steken heel vaak herten over”. De boodschap was duidelijk. En we hebben inderdaad vijf herten gezien. Helaas geen levende, maar dood langs de weg ? Gelukkig zelf geen hertenconfrontatie gehad.

Tegen half vier waren we bij het hotel, La Quinta Inn & Suites. Er stond een kleine rij voor de incheckbalie, dus we moesten even wachten. We hebben deze tijd vooral besteed aan het proberen geen ruzie te krijgen met de meneer voor ons, want die is vroeger waarschijnlijk gepest op school en liet nu niet meer met zich sollen…

‘s Avonds zijn we naar een restaurantje gereden verderop in het dorp, Zax, wat een erg goede keuze was. Heerlijke wrap met groente en hummus gegeten. Nog even een penny geplet bij de buren en toen waren we alweer zo moe dat we maar weer terug naar het hotel zijn gegaan om te gaan slapen…

Dag 5: Canyonlands

Vandaag hoefden we ons niet te verplaatsen (en morgen ook niet), want in dit hotel zitten we drie nachten. Er is hier in de omgeving veel te zien en we zijn hier nog niet eerder geweest, dus we nemen even wat meer tijd. Er zijn twee grote nationale parken vlakbij, Canyonlands en Arches. Vandaag hebben we besteed aan Canyonlands.

Eerst ontbeten bij het prima ontbijtbuffet van ons hotel (dus dat komt in ieder geval goed de komende dagen). Vervolgens besloten welk park we gingen doen vandaag en een app aangeschaft die ons er doorheen zou leiden, Gypsy Guides. Dat was echt de uitvinding van  de eeuw. Er lag een folder van in het hotel en het leek me wel handig. En dat was het zeker. De app volgt op basis van GPS waar je bent en vertelt dan hoe je moet rijden om ergens te komen, wat er te zien is, hoe het is ontstaan, etc. En dat alles offline, dus zonder 800 euro telefoonrekening. Vandaag hebben we hem dus gebruikt voor Canyonlands en morgen kunnen we hem ook gebruiken in Arches.

Voor de ingang van het park nog even getankt en extra water en snacks ingeslagen en toen begon de pret weer. Het landschap is wederom prachtig, je ziet hier heel goed alle lagen van de aarde zeg maar, en hebt geweldige overviews over de hele omgeving.

Het was geen heel groot park, dus met een uurtje of vier rondrijden en een aantal korte wandelingen naar viewpoints hadden we de highlights wel gezien. Het was een graad of 35, met een flinke zon, dus dat hakte er ook wel in. Gelukkig konden we elke keer weer in de koud geaircode auto stappen.

Na het bezoek aan het park reden we nog even langs de supermarkt voor een flinke fles aftersun en nog wat boodschappen. We hebben ons natuurlijk weer even vergaapt aan de bijzondere dingen die hier te krijgen zijn (Bugles met cappuccinosmaak, really..?) en toen snel weer naar het hotel. Voor het diner besloten we het dicht bij huis te zoeken, namelijk bij het restaurant naast het hotel, Blu Pig. Hier hebben we heerlijk gegeten.

Morgen dus weer met de app op pad, richting Arches.

We hebben zelfs wat wildlife gezien, al is een hagedis toch wat minder spannend dan een beer. Maar goed, wie het kleine niet eert…

Onderweg hebben we ook weer meerdere malen mogen uitleggen dat we uit Nederland komen, hier aan het rondreizen zijn, het niet de eerste keer is, we Amerika heel leuk vinden, al in (…) geweest zijn, nog naar (…) gaan, thuis gewoon Nederlands spreken, nee geen Engels, ja we leren het op school, vandaar, bedankt.

Teruglopend naar de auto na de laatste sightseeingstop werden we zelfs staande gehouden door een heul erg enthousiaste mevrouw, die dacht dat we Frans spraken. Toen we uitlegden dat het Nederlands was, ging ze vijf minuten uit haar dak van enthousiasme en kregen we haar bucketlist en huidige reisschema te horen. Van ademhalen tussendoor was geen sprake. Dit was zelfs voor Amerikaanse begrippen ietsje over de top, maar hey, chagarijnig kun je ze hier in ieder geval niet noemen.

In de loop van de middag hadden we het park grotendeels verkend en reden we terug naar Moab, waar we de auto in het stadje parkeerden en wat winkeltjes bekeken. Het is wel een gezellig plaatsje, een beetje western-achtig, maar het bestaat voornamelijk uit één straat. We waren er dan ook snel doorheen, waardoor er zelfs nog tijd over was voor een zwembad- en wasmachinemoment.

‘s Avonds besloten we nog een keer bij Zax te gaan eten, want dat was de vorige keer prima bevallen. Morgen mogen we weer on the road, richting Capitol Reef NP.

Het bericht DEEL I – Reisverslag rondje Las Vegas, sept-okt 2015 verscheen eerst op TheStates.nl.