Wat is de Nationale Parken Pas voor Amerika?

De Nationale Parken Pas voor Amerika heet officieel de America The Beautiful Annual Pass. Met deze pas krijg je gedurende één jaar toegang tot alle National Parks en verschillende andere natuurgebieden. De pas wordt uitgegeven door een samenwerkingsverband van vijf overheidsinstellingen en is bij de parken zelf en online te koop.

Hoe werkt de America The Beautiful Pass?

Heel simpel! Bij het eerste park dat je tijdens je reis aandoet, koop je de pas bij het entreeloket of in een visitor center. Om de pas officieel te activeren, dient de eigenaar ervan zijn of haar handtekening op de achterkant te zetten. Er was hier tot en met 2023 plek voor twee handtekeningen, waardoor de pas in het verleden in principe door twee eigenaars los van elkaar gebruikt kon worden. In 2024 is dit veranderd en is er nog maar ruimte voor één handtekening.

Door middel van een gaatje in de betreffende maand is aangegeven tot wanneer de pas geldig is. Als je de pas eenmaal in je bezit hebt, hoef je hem alleen nog maar te laten zien bij elk park dat je bezoekt en je kunt direct naar binnen. Bij de parken zonder entrance station dien je de pas zichtbaar aan je spiegel te hangen, met behulp van de bijgeleverde hangtag.

Bij de meeste parken wordt entree geheven per voertuig. Hier is de pas geldig voor de pas-eigenaar plus alle passagiers van hetzelfde voertuig. Soms wordt er entree geheven per persoon. In dat geval is de pas geldig voor de paseigenaar, plus drie personen van 16 jaar en ouder. Kinderen onder de 16 zijn altijd gratis.

Wil je thuis al van de Amerikaanse nationale parken genieten? Dan mag je Roaming America niet missen!

Wat kost de National Parks Pass?

De pas kost $ 80. Als je al losse entree hebt betaald voor een park en hier de bon nog van hebt, wordt dit bedrag afgetrokken van de kosten voor de pas. Met het geld voor de passen worden de parken en andere betrokken gebieden onderhouden, dus het komt goed terecht!

Bezoek je tijdens een rondreis door West-Amerika bijvoorbeeld de Grand Canyon, Bryce Canyon, Zion en Yosemite? Dan betaal je zonder pas $ 35 entree per voertuig. Per park! Je hoeft dus niet veel rekenwerk te doen om te zien dat de pas in dit geval een stuk voordeliger is.

Waar koop je de Nationale Parken Pas?

Je kunt de pas online bestellen. Maar ik raad je aan om hem te kopen bij het eerste park dat je bezoekt. Dat is net zo makkelijk, het bespaart je verzendkosten én het voorkomt kwijtraken bij de post. Bij alle parken vind je één of meerdere visitor centers waar je de pas kunt kopen, en vaak kan dit ook direct bij inrijden, bij de ranger die je ‘incheckt’.

Hoe lang is de pas geldig?

De pas is vanaf het moment van aankoop twaalf maanden geldig en verloopt op de laatste dag van die maand. Op de achterkant van de pas staan alle maanden aangegeven. De maand waarin je de pas koopt wordt gestanst, waardoor eenvoudig te zien is tot wanneer je deze mag gebruiken.

Ga je binnen het jaar opnieuw naar The States, vergeet de pas dan dus niet op je inpaklijst voor Amerika te zetten, want dan kun je hem gewoon weer gebruiken!

Waar is de Nationale Parken Pas voor Amerika geldig?

De National Parks Pass is geldig bij zo’n 2000 federal recreation sites. Hieronder vallen alle parken van de National Park Service, maar ook de natuurgebieden van het Bureau of Land Management, Bureau of Reclamation, Fish and Wildlife Service, USDA Forest Service (opgericht door John Muir) en US Army Corps of Engineers.

Je kunt de pas dus ook gebruiken in veel van de nationale parken aan de Amerikaanse westkust, zoals Yosemite, Bryce, Zion, Death Valley en Joshua Tree. Een uitzondering hierop is Monument Valley. Dit gebied valt niet onder de National Park Service en hier betaal je dan ook apart entree.

Let op: de pas is niet geldig bij State Parks. Ook moet je in verband met de drukte tegenwoordig voor verschillende parken een tijdslot reserveren, ook als je de America the Beautiful pas hebt!

Nationale Parken Pas op Marktplaats

Officieel is de pas non-transferable (niet-overdraagbaar dus). In theorie kon je voorheen een pas op bijvoorbeeld Marktplaats kopen indien een van de twee handtekeningen op de achterkant nog leeg was. Over hoe ‘netjes’ dit was, waren vaak flinke discussies. Maar zoals gezegd heeft de National Park Service besloten om per 2024 nog maar ruimte te laten voor één handtekening. Daarmee is hij nu dus echt niet meer door te verkopen.

Afbeelding: © USGS

Het bericht Alles over de America The Beautiful Pass verscheen eerst op TheStates.nl.

1. Een helikoptervlucht over Las Vegas maken

Las Vegas, you either love it or hate it. En I Love It. Tijdens mijn derde bezoek aan deze bizarre stad heb ik ’s avonds een helikoptervlucht boven The Strip gedaan. Geweldig om alle lichtjes van bovenaf te zien!

2. De stoomtrein van Durango naar Silverton nemen

Doe je een rondje Colorado? Of een uitgebreide Westkusttour? Zorg dan dat je Durango ook inplant. Het is een gezellig stadje in westernsfeer, maar de belangrijkste attractie is de Durango & Silverton Narrow Gauge Railroad. Deze historische stoomtrein rijdt in 3,5 uur naar Silverton, door bergen, langs beekjes en rivieren, door bos en (in juni in ieder geval) besneeuwde vlaktes. Een onvergetelijke ervaring!

3. Opnames van een tv-show bijwonen

Met name in New York en LA worden diverse tv-shows opgenomen en het is vaak mogelijk om een taping bij te wonen. Ik ben zelf in LA bij The Tonight Show met Jay Leno geweest, erg leuk om het té enthousiaste Amerikaanse publiek een keer live mee te maken. Tegenwoordig wordt The Tonight Show in New York opgenomen, met Jimmy Fallon als host, maar helaas is het me vooralsnog niet gelukt om hier tickets voor te bemachtigen…

4. Alcatraz in de avond bezoeken

Wie naar San Francisco gaat, ontkomt er niet aan: een bezoek aan het gevangeniseiland Alcatraz. Altijd leuk om te doen, maar een bezoek in de avonduren is nog net iets bijzonderder dan overdag. Ik bezocht San Fran in september en boekte de tour met vertrek om 18.00 uur. Hierdoor was het op de heenweg nog licht, maar viel tijdens ons bezoek de duisternis in, wat zorgde voor een prachtig uitzicht op de verlichte skyline van de stad.

5. Star gazing met een ranger

In elk National Park worden activiteiten met rangers georganiseerd. Een van de leukste dingen die ik met een ranger heb gedaan was star gazing in Capitol Reef NP. Het is hier ’s nachts zo donker dat je letterlijk geen hand voor ogen ziet. Maar wanneer je je zaklamp uitdoet en je ogen aan het donker wennen, zie je duizenden sterren en zelfs de melkweg! Ga je meerdere parken bezoeken? Vergeet dan niet om de America the Beautiful Pass aan te schaffen.

6. De kroon van het Vrijheidsbeeld beklimmen

Bij een eerste bezoek aan New York mag het Vrijheidsbeeld eigenlijk niet op het programma ontbreken. Drie maanden van tevoren kun je via de site van Statue Cruises tickets reserveren voor het hoogste toegankelijke punt van het beeld, de kroon. Van de duizenden bezoekers per dag er mogen maar tweehonderd in de crown. De tickets zijn snel uitverkocht, dus boek ruim van tevoren!

7. Een Amerikaanse sportwedstrijd bijwonen

Het échte Amerika beleef je tussen de Amerikanen op de tribunes van een stadion. Haal een literbeker cola en een (hervulbare) bak popcorn en geniet van al het spektakel op het veld. Het indrukwekkende begin wanneer het national anthem wordt gezongen, de pauzes waarin mascottes en cheerleaders tekeer gaan, het gezellig publiek bestaande uit hele families, het zijn maar enkele elementen van een geweldige middag of avond uit USA-stijl.

8. Een show in Grand Ole Opry bijwonen

Kom je in Nashville, koop dan zeker tickets voor een show in de Grand Ole Opry. In dit countrypaleis wordt al sinds 1925 elke week het gelijknamige radioprogramma opgenomen, waarbij meerdere countryartiesten het podium betreden.

9. Een drankje drinken in de John Hancock Tower in Chicago

Een prachtig uitzicht over de stad vind je in Chicago op meerdere plekken. Zo staat de Willis Tower in de top 10 bezienswaardigheden van Chicago. Hier test je je hoogtevrees in de glazen bakjes die buiten het gebouw hangen. En ook de John Hancock Tower heeft een observatorium. Maar… je kunt ook twee verdiepingen hoger de bar bezoeken en hier rustig een drankje drinken aan (als je geluk hebt) een tafeltje aan het raam!

10. Een White House Tour doen

Met pijn in mijn hart moet ik bekennen dat ik de nummer 10 van deze lijst zelf nog niet heb meegemaakt… Bij ons bezoek aan DC heb ik geprobeerd tickets voor een White House Tour te regelen via een senator (dat is de enige manier waarop dit kan), maar ons verzoek werd afgewezen… Een activiteit die hoog op de bucketlist staat, dus snel nog maar eens terug naar Washington!

Het bericht Tien dingen die je gedaan moet hebben in The States verscheen eerst op TheStates.nl.

Penny Collector Machines

Bij mijn eerste reis naar de USA wist ik nog niet dat ze bestonden, maar tijdens de tweede trip ontdekte ik ze: de Penny Collector Machines (ik heb ze al vrij snel omgedoopt tot ‘pennypletters’). Machines waar je een penny in doet, die er vervolgens uitkomt met de door jou gekozen afbeelding erop. Deze automaten zijn in de USA bij bijna alle toeristische attracties te vinden. Helaas hebben de meeste visitor centers in de nationale parken ze niet, maar in nabijgelegen stadjes is er bijna altijd wel een winkeltje dat een machine heeft staan. Wanneer je een van de vele mooie plekjes in de VS bezocht hebt, kun je dus bijna altijd wel een penny meenemen als herinnering.

Pressed Pennies Collector Book

De pressed pennies zijn de ideale souvenirs uit The States: ze wegen niks, nemen weinig ruimte in en kosten ook nog eens heel weinig. En er zijn mapjes verkrijgbaar waar je ze in kunt schuiven, zodat je ze allemaal mooi bij elkaar kunt bewaren. Deze mapjes heten officieel Penny Collector Books. Ik heb zelf inmiddels meer dan zestig pennies, waarmee ik ruim twee books gevuld heb. Oké, dit klinkt allemaal een beetje kinderachtig en het zou zomaar kunnen dat de machines eigenlijk ook voor kinderen zijn bedoeld, maar het is echt leuk!

Hoe werkt een Penny Machine?

Hoe plet een pennypletter een penny? Easy peasy: je draait het wiel van het apparaat richting de gewenste afbeelding, stopt er een penny en twee quarters in (soms vier, maar dat zijn dan wel een beetje de afzetters onder de pennypletters), draait aan het rad en het apparaat perst de uitgekozen afbeelding op de munt, die vervolgens in een bakje onderin valt.

Aangezien ik zelf inmiddels een beetje besmet ben met het pennyvirus, kijk ik overal waar we komen in de USA wel even of er ergens een machine staat. Zo ook bij ons bezoek aan FAO Schwarz, de ‘Home Alone’-speelgoedwinkel uit New York die inmiddels niet meer bestaat. Toch bijzonder om nog een muntje van deze mooie winkel in mijn collectie te hebben. Bij mijn bezoek aan New York in december kon ik weer een aantal pennies aan de verzameling toevoegen.

Het bericht Souvenirs from The States: Pressed Pennies verscheen eerst op TheStates.nl.

Ik had de roadtrip van Rick en zijn vrouw Sacha de Boer online gevolgd en was benieuwd naar zijn visie op ‘het beloofde land’. Ik vind het een erg leuk en interessant boek en een goede tegenhanger voor alle negatieve opvattingen die je als Amerika-liefhebber gevraagd en (vooral) ongevraagd over je uitgestort krijgt. Rick vertelt op een toegankelijke manier over wat wij in Nederland van Amerika kunnen leren. Hij baseert zijn verhaal op zijn jarenlange ervaring met de Verenigde Staten (op zijn 17de bezocht hij het land voor het eerst en hij zou er nog tientallen malen terugkeren) en zijn verblijf in een buitenwijk van Chicago afgelopen zomer.

Bestel het boek Wat wij van Amerika kunnen leren hier!

Nee, ik ben niet gek geworden, en ja, van Amerika kunnen wij leren. Veel leren. Want ondanks wat je leest en ziet in de Nederlandse media, gaat er heel veel goed in Amerika. Sterker nog, er gaat veel meer goed dan slecht.

Hij schrijft over de nog altijd levende Amerikaanse Droom, over het patriottisme en optimisme, over de vriendelijkheid en ondernemingsdrift, en over hoe dit alles bijdraagt aan het succes van het land.

Rick vertelt uitgebreid, maar zonder te verzanden in ingewikkelde uitleg, over de Amerikaanse politiek in de breedste zin van het woord. Ik weet (helaas) te weinig van de handel en wandel in Washington DC om te beoordelen of alle uiteenzettingen feitelijk juist zijn (toch die seizoenen House of Cards eens afkijken), maar wat ik absoluut herken is het ‘gevoel van Amerika’ dat hij in zijn boek probeert te duiden. De theorieën die hij hiervoor aandraagt, lijken in ieder geval zeer logische verklaringen voor de mentaliteit van de Amerikanen.

De voor Nederlandse begrippen buitengewoon vriendelijke omgangsvormen strekken zich uit tot ver buiten de horeca en de winkels. Amerikanen zijn over het algemeen zeer aardig een voorkomend. Zelfs in New York […] maken mensen in de lift zomaar een praatje met je, vragen ze hoe het gaat, en wensen ze je een fijne dag.

Zijn visie op wat wij kunnen leren van de VS spreekt mij erg aan. Het land weet als geen ander hoe een politiek stelsel effectief kan worden ingericht op zowel lokaal, regionaal als landelijk niveau. Iets wat voor de Nederlandse, maar vooral ook voor de Europese politiek een goed voorbeeld kan zijn. Mocht Rick dan ook ooit besluiten deze ideeën om te zetten in een verkiezingsprogramma, dan heeft hij zijn eerste kiezer alvast voor zich gewonnen ;)

Wil je nog meer boeken over Amerika lezen? Bekijk dan mijn shop!

Het bericht Boek: Wat wij van Amerika kunnen leren – Rick Nieman verscheen eerst op TheStates.nl.

Dag 8: Capitol Reef -> Bryce

We hadden weer een hotelontbijtje inbegrepen, dus vol goede moed togen we vanmorgen met onze breakfastvoucher richting het hotelrestaurant. Helaas zakte de moed ons snel in de slippers, want het ontbijt zag er hier echt niet uit. Ze hadden niet eens bagels :( We hebben dus maar wat toast gegeten en een kopje koffie gedronken en zijn er toen snel vandoor gegaan.

Vandaag stond de rit naar Bryce op het programma, via de UT12, die de mooiste highway in Utah wordt genoemd. En hij was zeker mooi! Nu nog een beetje meer dan de rest van het jaar, want de herfst is hier ook begonnen en veel bomen waren al geel en oranje.

Onderweg hebben we het taartje van gisteren opgegeten (LEKKER), koffie gedronken bij Kiva Koffeehouse met een mooi uitzicht op de omgeving en alsnog een bagel creamcheese, over een weg gereden met aan beide kanten een enorme afgrond en versteende bomen bekeken in Petrified Forrest.

Toen waren we aangekomen bij Bryce en ons hotel dat hier vlakbij de ingang van het park zit, Ruby Inn. We werden verwelkomd door een Filipijnse seizoenskracht die tijdens het inchecken met haar moeder/nicht/Filipijnse collega aan het bellen was, nogal wat anders dan de hartelijke Amerikaanse ontvangst die we gewend zijn. Aangekomen op onze kamer bleek de badkamer niet zo schoon, dus hebben we even gevraagd of die alsnog/nogmaals gepoetst kon worden. We gingen zelf ondertussen vast Bryce in, waar we verschillende viewpoints bekeken hebben en tussen de wolken door een soort van zonsondergang hebben gezien. Het was vandaag niet zo heel warm meer en aan het eind van de middag werd het echt koud, dus lang hielden we het niet uit buiten de auto…

Terug in het hotel bleek de tablet van de kamer verdwenen (dit was het enige dat we op de kamer hadden gelegd, de rest zat nog in de auto). Receptie gebeld, bleek dat de schoonmaker die de badkamer (opnieuw?) had schoongemaakt, dacht dat de vorige kamerbewoners hem hadden laten liggen. Wonderlijk, want wij hadden tenslotte al ingecheckt. Gelukkig hadden we hem snel weer terug, maar samen met de andere akkefietjes waren we inmiddels best wel behoorlijk ontevreden over dit hotel. Op weg naar ons avondeten zijn we dus nog even gestopt bij de receptie, waar we een hartig woordje hebben gesproken met de manager, die ons vervolgens een volledige refund heeft gegeven. Nu dus een nachtje slapen Hollandse stijl, voordelig gratis lekker goedkoop.

Voor het diner hebben we maar even op Tripadvisor gekeken, want het restaurant bij het hotel durfden we niet meer aan. In de buurt zat een restaurantje dat nummer 1 (van 6…) werd gerankt, dus hier zijn we heengegaan en dat was prima.

Dag 9: Bryce -> Zion

Prima geslapen tijdens onze goedkoopste hotelovernachting van de vakantie. Na het uitchecken gingen we op weg naar de Subway voor een ontbijtje waarmee we meteen weer eens wat groenten binnenkregen. Om deze gezondheid te compenseren hebben we ook wat koekjes meegenomen. Met de coffee to go reden we weer Bryce in. We wilden deze vakantie wat meer van het park zien dan de vorige keer, dus stond er een kleine wandeling tussen de hoodoos op de planning.

Dit bleek een best wel steil pad en niet iedereen in ons gezelschap had daar even veel zin in, dus zijn we een stuk naar beneden gelopen en daarna weer omgekeerd. Vooral de terugweg brandde flink in de benen, dus dit was niet zo’n slechte beslissing.

Vervolgens zijn we nog naar een ander viewpoint gereden, waar je weer een heel ander uitzicht had. Als je geen trails wilt wandelen, ben je in Bryce verder redelijk snel klaar, dus hierna gingen we richting Zion. Ik had een alternatieve route gezien die door het bos ging in plaats van over de snelweg, dus die hebben we gereden. Het was erg de moeite waard, de rit was weer prachtig!

Rond half drie kwamen we aan bij het hotel in Hurricane (een stukje van Zion af, maar de hotels vlakbij waren vol of hysterisch duur). Nadat we hadden ingecheckt, bleken we een beetje een klein kamertje te hebben. Toch maar even bij de receptie geinformeerd of er misschien een grotere kamer beschikbaar was. Vannacht zaten ze vol, maar morgen kunnen we verhuizen (we zitten hier twee nachten), dus dat is prima.

Grote verrassing van dit plaatsje is dat er een Walmart zit, dus de rest van de middag hebben we daar en aan het zwembad doorgebracht. We hebben morgen tenslotte de hele dag voor Zion.

Een leuke locatie voor het diner vinden was nogal een uitdaging, omdat er hier eigenlijk alleen maar fastfoodketens zitten. Gelukkig vonden we dankzij Tripadvisor een klein pareltje, namelijk een vader en dochter met een houtskooloven langs de weg, die heerlijke pizza’s verkochten. Ze namen eigenlijk geen bestellingen meer aan toen wij aankwamen, maar toen ze hoorden dat we uit Nederland kwamen en heeeel graag hun pizza wilden proberen, waren ze zo lief om toch nog een Margherita voor ons te klussen. We hebben ze dan ook de grootste fooi tot nu toe gegeven :)

Daarna wilden we nog wel even ergens zitten en een drankje doen. Er was een tentje verderop waar ‘beer and wine’ op de gevel stond, dus dat leek the place to be. Eenmaal binnen bleek dat ze in Utah geen drank mogen schenken zonder iets te eten erbij, dus namen we er maar een portie friet bij. De drankjes waren nogal een uitdaging. We wilden een gewoon biertje, Bud Light ofzo, maar de eigenaar (die ons bediende) ging helemaal los over het feit dat hier veel te weinig alcohol in zat, dat we een 0,75 liter fles Corona moesten nemen, dat was namelijk ECHT bier, etc etc etc. Erg bijzonder. Na kort beraad besloten we toch maar voorbij te gaan aan zijn advies en gewoon normaal bier te nemen (Coors in dit geval, Buds had hij sowieso niet). Vervolgens hebben we verwonderd zitten kijken hoe hij door de zaak liep te rennen, bij andere tafels rondhing, eten dat opgediend werd eerst aan andere gasten liet zien en nog wat andere vreemde activiteiten. Toen we wilden afrekenen, bleek de excuusfriet ook nog 5 dollar, dus hebben we snel het bedrag zonder fooi in het mapje gestopt en zijn we weggesneakt. (Geen fooi geven is hier echt not done, dus normaal doen we dat altijd wel, maar dan moeten ze niet zo achterlijk gaan doen natuurlijk).

Eenmaal op de kamer aangekomen, hebben we toch eens even gekeken wat voor beoordelingen deze tent eigenlijk had en dit was niet best. De gemiddelde score op Tripadvisor en Facebook was ongeveer een 1, met vooral veel klachten over de eigenaar, die over het algemeen als ‘maniac’ werd omschreven. Hij schijnt zelfs verguisd te worden door het hele dorp, omdat hij een stier met een te aanwezig scrotum op zijn dak had gemonteerd (hier heeft hij zelfs de LA Times mee gehaald: http://www.latimes.com/nation/la-na-ff-copper-bull-20150611-story.html)

Al met al ook wel weer een ervaring dus… Tot zover dag 9, morgen hopen we op nog een beetje mooi weer (de voorspellingen worden wat minder), zodat we Zion in kunnen.

Dag 10: Zion

Aangezien we twee nachten in dit hotel verblijven, hadden we vandaag de hele dag voor Zion. In dit park kun je wat makkelijker wandelen dan in bijvoorbeeld Bryce, dus vandaar de extra tijd. We hadden weer een ontbijtje inclusief bij het hotel, dus we konden weer beginnen met wafels. Helaas waren de zitplaatsen niet inclusief, er waren erg weinig tafels voor erg veel gasten. Maar na even wachten konden we dan toch plaatsnemen tussen de Japanners.

Vervolgens moesten we de koffers weer inpakken om van kamer te verhuizen. Dit was erg netjes geregeld, zelfs de housekeeping was al van onze move op de hoogte. We zitten nu in een wat grotere kamer, helemaal prima. Nadat we de nieuwe sleutels hadden gekregen, gingen we op weg naar Zion, ongeveer een half uurtje rijden hier vandaan. We parkeerden de auto bij het visitor center, waar we de shuttlebus konden nemen verder het park in. Net als de vorige keer zijn we eerst blijven zitten tot het verste punt (ongeveer veertig minuten) en weer een stukje terug, tot aan de Zion Lodge.

Toen werd het weleens tijd om een stukje te wandelen, dus hebben we de bus weer gepakt richting het eindpunt, wat ook het startpunt was van de Riverside Walk. Deze wandeling hadden we de vorige keer ook gedaan en die was erg mooi, dus dat wilden we nog wel een keer. Het was inderdaad weer een mooi stuk lopen, langs de rivier in de kloof. Bij het eindpunt van deze wandeling begon een andere trail, namelijk een wandeling door het water (de Narrows). De vorige keer zeiden we nog dat we dat de volgende keer wilden doen, maar daar waren we het nu niet helemaal meer mee eens. Al was het maar omdat het bordje ‘flooding’ op ‘possible’ stond (de een-na-laagste stand, maar toch). We hebben dus even gekeken hoe anderen zich in het water waagden, ik heb nog een eekhoorn uit een onbemande kinderwagen gejaagd (het lijken hier wel de apen uit de Apenheul, ze kruipen overal in voor eten) en toen zijn we weer omgekeerd.

Na weer een busritje naar het visitor center besloten we terug naar het hotel te gaan, de lucht was inmiddels onheilspellend grijs. Wasje gedraaid en een restaurantje opgezocht voor ‘s avonds. De pizzafamilie van gisteren werkte helaas niet op zondag en uiteraard gingen we niet terug naar de Maniac, maar onderweg van Zion naar het hotel hadden we iets anders gezien dat er leuk uitzag. Hier hebben we eerst grondig online onderzoek naar gedaan, maar de beoordelingen waren zeer positief, dus dat werd het.

Het restaurant heette Fort Zion en zag eruit als een grote tourist trap, met een soort oud dorpje nagebouwd voor kinderen, inclusief lama’s (?). Er was een winkeltje bij en een restaurant in westernstijl, wat er heel grappig uitzag. Hier bestelde ik een vegaburger (deze keer van zwarte bonen) en die was super lekker. Alles huisgemaakt, zelfs de broodjes. We konden het natuurlijk niet op en we moesten ook wat ruimte overhouden voor het huisgemaakte ijs waarover iedereen lovend was.

Voorafgaand aan het dessert hebben we even een rondje gemaakt door de winkel, waar ze naast alle toeristische prullaria ook een afdeling messen hadden. De eigenaar begon vervolgens een praatje over waarom ze toch echt wel guns nodig hebben in dit gebied (als je hier 911 belt duurt het een uur voor er iemand komt, zit wat in). Hij was erg enthousiast en bleef maar praten, waardoor de andere klanten moesten komen vragen of hij toevallig even tijd voor ze had, haha.

Een mooi moment voor ons om langs de ijsvitrine te lopen. We mochten eerst heel veel proberen, zodat we een weloverwogen keuze konden maken. Ik ging voor de minst zoete opties banaan/walnoot (zonder toegevoegde suiker, hoera) en vanille. Ik hoop dat het volgende hotel een gym heeft.

Dag 11: Zion -> Las Vegas

Sooooooow, we zijn nu even in een briljante hotelkamer terecht gekomen! We hebben een upgrade gekregen naar een Sky Suite, omdat de gewone kamers nog klaargemaakt moesten worden. Lekkaaaaah!

Maar goed, eerst natuurlijk vertrokken uit Hurricane, waar we de dag weer begonnen met een stoelendans om te kunnen ontbijten. Het ontbijt was tot half tien en we waren expres wat later gegaan dan gisteren (in de hoop te kunnen zitten, maar helaas), maar om tien voor half begon de ijverige medewerker alvast deuren dicht te doen en prullenbakken te legen, lekker gezellig. Kopje koffie maar meegenomen naar de kamer en de koffers weer ingepakt voor de laatste rit van de vakantie.

We stelden de TomTom in op Valley of Fire State Park, een park dat in de buurt van Vegas ligt en slechts een kleine detour was van de rechtstreekse route. Voor we het park inreden nog even gestopt voor de laatste coffee to go en wat donut holes (donutballetjes eigenlijk), we moeten het er tenslotte van nemen nu het nog kan.

Bij de parkingang stond geen mannetje deze keer, maar een paal met enveloppen. Je moest hier 10 dollar in doen en je gegevens op de envelop schrijven (nummerbord enzo) en ook op een flap die je er af kon scheuren en achter je raam leggen. Ik neem aan dat ze op basis daarvan kunnen controleren of je wel echt betaald hebt, maar waarschijnlijk alleen als ze je controleren wanneer je in het park bent. Je zag iedereen een beetje twijfelen of ze wel echt gingen betalen of gewoon doorrijden, maar wij brave borsten hebben natuurlijk gewoon 10 dollar in de envelop gestopt.

Na deze administratieve handeling konden we het park in, wat erg mooi was. De rotsen hadden weer net even een andere rode kleur dan die we eerder gezien hadden (maar dat kon ook komen door de regen, het weer was behoorlijk knaken). En we konden wat routes rijden waarlangs onder andere petroglyphen te zien waren.

Toen we alles gehad hadden, reden we naar de westelijke park entrance (we waren binnengekomen door de oostelijke), vanwaar het nog maar 41 mijl naar Las Vegas was. Hier werden we echter vriendelijk tegengehouden door een ranger, die vertelde dat de weg verderop was afgesloten wegens een flashflood. Er zat maar een ding op, het hele park door weer terugrijden en aan het begin weer de snelweg op… Jammerdebammer, uurtje omrijden dus.

Maar niet getreurd, het weer was nog steeds erbarmelijk, dus we misten geen zonuren aan het zwembad. Anderhalf uur later, om een uur of drie lokale tijd (de klok ging hier weer een uur terug), kwamen we aan bij Aria, ons hotel. De vorige twee keer zaten we in Flamingo, maar we wilden het nu wel iets luxer. En dat is gelukt. HA! Na een wandeling van twintig minuten van de parkeerplaats door het casino naar de incheckbalie, kregen we van de receptionist dus een upgrade van een deluxe kingroom die we hadden geboekt naar een Sky Suite in de speciale Sky Suites Tower, waar alleen de Sky Suites-gasten mogen komen. Een heerlijk stukje vipbeleving. Deze suites zijn inclusief eigen zwembad voor alleen de suitesgasten, lounge met hapjes en drankjes, gratis wifi, eigen concierge en nog wat van die vip-dingen die ik alweer vergeten ben.

Uiteraard zijn de gordijnen op afstand bedienbaar, net als alle lampen en we hebben een ‘goodnight’ knop, waarmee alles in een keer uit-/dichtgaat, erg handig. Toen we even rustig aan het bijkomen waren van al dit moois, werd er gebeld (ja, onze kamer heeft een deurbel), iemand die kwam controleren of de minibar nog in orde was (die is voorzien van en HOOP hapjes en drankjes, als je iets er langer dan 60 seconden uithaalt wordt het in rekening gebracht, haha). Een half uurtje later kwam de housekeeping langs, vragen of ze het bed moest opmaken (om vijf uur ‘s middags..?) en om chocolaatjes te brengen.

Oh ja, en we hebben cityview, dus we kijken niet op de strip, maar wel op de stad, wat ‘s avonds ook erg mooi is.

We besloten te gaan eten bij Bubba Gump, wat inmiddels een beetje traditie is geworden. We zijn er geweest in San Francisco, Chicago en New York, maar nog niet in Las Vegas, dus dat werd wel eens tijd. Het was helaas nog steeds aan het regenen, dus we moesten er tussen de druppels door naartoe, maar het was wel te doen.

Dag 12: Las Vegasss

We hebben/hadden drie volle dagen in Vegas, dus dat is erg relaxt. Inmiddels twee dagen achter de rug, dus morgen de laatste, en dan weer op naar Hollandia.

Voor het ontbijt gisteren begonnen we in de exclusieve vip luxury sky lounge, waar de complimentary koffie en chocoladebroodjes op ons lagen te wachten. Vervolgens nog even naar een koffietentje in het casino voor een aanvullende havermout voor mij, ontbijten met chocoladebroodjes is nog steeds niet echt mijn ding. Vervolgens te voet op weg naar American Eagle Outfitters. Het was nog best een eindje lopen, maar helemaal niet gek over de strip in het zonnetje.

In de shoppingmall hadden we de winkel snel gevonden en hebben we het een en ander ingeslagen. Bij het verlaten van de winkel kwamen we langs een Jamba Juice, dus ik heb ook meteen mijn kans op een fijne gezonde juice gegrepen. Met juice liepen we weer terug naar het hotel, waar we ons omkleedden om richting de pool te gaan. We hebben dus een ‘eigen’ pool voor alle gasten van de sky suites, waar het nog net even luxer is dan bij de plebspool. Bij de ingang kregen we een flesje water en werd ons verteld even te wachten, omdat een van de medewerkers ons zou helpen met het zoeken van een plek. Toen hij ons voor ging naar twee beschikbare bedjes (“shade or sun?”), liet hij nog even zien waar we het complimentary fruit infused water konden pakken. Op dezelfde plek stonden zonnebrand en aftersun, free to use uiteraard. Aangekomen bij een prima ligplekje haalde hij handdoeken voor ons en ging hij de bedjes klaarmaken. Een handdoekje uitspreiden om op te liggen, een handdoekje oprollen voor in de nek, een handdoekje opvouwen voor onder de voeten, “verder nog iets nodig?”. Euh nee, bedankt. Af en toe kwamen ze nog langs met wat refreshments. Valt best aan te wennen, al die luxe.

Na een paar uurtjes werd het tijd om ons klaar te maken voor de helikoptervlucht die voor ‘s avonds op het programma stond. We werden om half zeven bij het hotel opgehaald, iets te vroeg om vooraf te eten, dus hebben we wat complimentary broodjes, toastjes en kaasjes in de lounge gegeten.

Voor de vlucht werden we opgehaald met een comfortabele minivan, waar al wat mensen inzaten. We moesten ook nog langs een paar andere hotels voor we naar de North Las Vegas Airport reden waar de vlucht vertrok. Eerst nog even op de weegschaal en een glaasje champagne drinken (nou ja, na een paar slokken hadden we er wel weer genoeg van) en toen mochten we naar buiten, wachten tot de heli terugkwam van zijn vorige vlucht. Er pasten zes passagiers in, twee voorin en vier achterin. De slechtste plekken bleken rechts achterin, aangezien er wat mensen voor ons terugkwamen die flink aan het klagen waren dat ze op die plekken zaten en niks gezien hadden. Gelukkig zaten wij links achterin, waarbij je de hele vlucht zicht had op de strip.

Het was mijn eerste helivlucht ooit en het was best vreemd. Ik vond het ook behoorlijk scary, je zit toch in een best klein ding, bijna alsof je auto opstijgt… Maar het uitzicht was wel echt briljant. Alle lichtjes, de hotels van boven, alle kleuren, heel cool. Het was maar een kwartiertje, dus al vrij snel landden we weer bij het kantoor van 5 Star Helicopter Tours.

We werden teruggebracht naar het hotel en hebben de rest van de avond en beetje rondgelopen en her en der een dollar in een apparaat gegooid (wat gewonnen, wat verloren, dus per saldo nog steeds geen miljonair helaas).

Dag 13: Nog steeds Las Vegas

Met het MyVegasspel op Facebook had ik weer wat gratis buffetjes bij elkaar gespaard, dus konden we twee keer gebruikmaken van het ontbijt-/lunchbuffet en een keer van een dinerbuffet in ons hotel. We hebben hier de vorige keer ook een keer gegeten en dat was erg goed bevallen. En aangezien het nu ook nog in ons eigen hotel was, was het dit keer helemaal handig. Om een uur of elf waren we bij het buffet, dat op dat moment officieel al lunchbuffet was. Oftewel, pizza, sushi, tandoori etc. en ook nog een gratis biertje als we wilden. Dat hebben we allemaal maar even overgeslagen, er waren gelukkig ook nog meer voor ontbijt geschikte opties.

Na rustig de tijd te hebben genomen voor deze enorme consumptie-overdaad gingen we weer naar het zwembad, waar we een groot deel van de dag gebleven zijn. Naast de zon en het badje hebben we ook nog genoten van koude handdoekjes, verfrissingssprays en koele drankjes die ons werden aangereikt door ons, euh het, personeel.

Aan het eind van de middag begaven we ons weer naar de kamer, waar alle schoenen keurig recht waren gezet door de housekeeping. Voor het eten nog even een stukje over de strip gelopen en vast wat inkopen gedaan van ons lijstje van mee naar NL te brengen artikelen. Daarna weer terug naar het buffet, want ik had ook een avondbuffet bij elkaar gespeeld en we besloten daar ook vandaag gebruik van te maken. Het aanbod was iets anders dan bij de lunch, maar niet heel veel. Maar goed, geen probleem, we kozen nu wat andere dingen dan vanmorgen. We hadden verder wel even genoeg van de drukte beneden, dus de rest van de avond brengen we vooralsnog door op de kamer. Nog even bijtanken om de laatste dag morgen optimaal te kunnen benutten!

Dag 14: Last Vegas

Even een laatste verslag om de reis compleet te maken, vanuit het vliegtuig, maar uploaden wordt ongetwijfeld thuis (noot van de redactie: we zijn inmiddels inderdaad alweer anderhalve dag terug, maar nu pas ietsje uitgejetlagd). De laatste dag gisteren hebben we goed benut. We waren voor de derde keer in Vegas, maar nog nooit bij het bekende ‘Welcome to Las Vegas-bord’ geweest. Schande natuurlijk, dus we hadden ons voorgenomen daar nu ECHT een keer heen te gaan. Toch nog uitgesteld tot de laatste dag, maar na het derde en laatste gratis bij elkaar gespeelde buffet (het echte ontbijtbuffet deze keer, met zaaalige red velvet en carrot cake pancakes) pakten we dan echt de auto om in 4,5 minuut naar het sign te rijden. Zoals natuurlijk te verwachten viel, stond hier een rij mensen te wachten tot ze een selfie konden maken vanaf de grasmat ervoor. Iets aan de zijkant kon je er echter meteen bij en dat vonden wij prima genoeg.

Volgende halte was Downtown Las Vegas, ook een hotspot waar we nog niet eerder geweest waren. Hier vind je de wat oudere casino’s en Fremont Street, een overdekte straat waarvan het plafond bestaat uit lampjes. ‘s Avonds zijn hier allerlei projecties op te zien. Helaas alleen ‘s avonds dus, waardoor wij het moesten doen met de vergane glorie van de casino’s en een hoop halfnaakte en verklede types die probeerden wat dollars bij elkaar te schrapen met hun appearance.

Hier waren we aardig snel uitgekeken, dus haalden we de auto weer op bij de -gratis- valetparking en reden we weer naar ons hotel voor een laatst stukje poolbeleving. Helaas was ons upscale zwembad vandaag toegankelijk voor iedereen, dus het was er een stuk drukker dan de dagen ervoor. Gelukkig toch nog twee bedjes in de zon gevonden door de poolboy, zodat we nog even aan onze kleur konden werken.

Ik was er na een uurtje wel klaar mee, dus ik ging de koffers vast een beetje inpakken. Voor we op weg gingen naar het diner nog even langs de concierge, die voor ons heeft ingecheckt, boardingpassen geprint en de route naar de airport plus tankstation onderweg heeft uitgelegd. Heerlijk zo’n service.

We wilden gaan eten bij de Cheesecake Factory, ook een klassieker waar we nog nooit geweest waren. Deze zit in Ceasars Palace en we hadden niet zo’n zin om te lopen, dus besloten we een taxi te nemen. Klein stukje, dus duur kon het niet zijn. Helaas troffen we een ietwat intellectueel uitgedaagde chauffeur, die vol de traffic jam inreed (“Oh, als ik dat had geweten was ik wel anders gereden”, tuurlijk, dit is je eerste ritje over de Strip ooit zeker). Vervolgens wilden we hem per credit card betalen, wat bij nader bestuderen van het bedrag drie dollar bleek te kosten. Jaja. Dan maar contant, met historisch weinig fooi.

Bij de Cheesecake Factory hebben ze uiteraard cheesecake, maar ook gewone gerechten. Erg veel zelfs en volgens de recensies van goede kwaliteit, plus betaalbaar. Het was mijn laatste kans op een veggieburger, dus die kon ik natuurlijk niet laten liggen (de skinny variant deze keer, zonder kaas en met sla in plaats van friet). Erg lekker en voor de verandering van prima formaat, wat hier erg goed uitkwam, want daardoor hadden we zowaar nog ruimte voor een dessert. Je kan de Cheesecake Factory natuurlijk niet verlaten zonder cheesecake gegeten te hebben, dus we hebben een stukje gedeeld en het was erg lekker.

Naast het restaurant zat mijn Amerikaanse allerlievelingswinkel Bath & Bodyworks, dus daar hebben we ook nog even ingeslagen. Toen werd het wel eens tijd om terug te gaan (te voet deze keer, de taxi gingen we maar niet meer doen). Onderweg konden we nog een showtje meepakken van de dansende fonteinen voor het Bellagio.

Vanmorgen ging de wekker om half zes. Uitgecheckt, auto opgehaald bij de valet, getankt, auto gedropt bij het rental station, shuttlebusje naar de terminal en boarden voor vlucht 1. Helaas was deze al een half uur vertraagd voor het boarden en daar kwam nog een half uur bij toen we er al inzaten, iets met slecht weer in ons tussenstation Philadelphia. We hadden maar twee uur en tien minuten voor de overstap, dus dat werd wat krap. Bij het landen in Philly werden we inderdaad omringd door buien en zwarte wolken. “We barely made it before the storm”, aldus de piloot. Heerlijk bemoedigend. Door alle vertragingen was er geen gate voor ons toestel en duurde het dus ook nog even voor we eruit konden. Toen hadden we nog tien minuten om bij de volgende gate te komen en veertig minuten voor onze connection zou vertrekken. Gelukkig was het niet ver lopen en kwamen we een paar minuten voor het boarden begon bij de gate aan.

Toen we in het volgende toestel zaten, bleek het luchtruim boven New York net afgesloten en konden we weer niet weg. Volgens de piloot kon dit wel een uurtje duren. Top. Gelukkig was het wat korter en konden we een half uur later toch opstijgen. Nu dus in de lucht, nog een paar uurtjes te gaan voor we weer in The Netherlands aankomen.

Hier vind je deel I van het reisverslag.

Het bericht DEEL II – Reisverslag rondje Las Vegas, sept-okt 2015 verscheen eerst op TheStates.nl.

Dag 1: Amsterdam – Las Vegas

Even een kleine update vanuit de US: we zijn er! 24 uur na vertrek vanuit huis hier best wel moe in bed gedoken. De vluchten gingen erg soepel, geen enkel turbulentiepaniekmoment, vertraging of andere vorm van gedoe. Eerst vlogen we in ongeveer 8 uur naar Philadelphia, waar alles in het teken stond van de aankomst van de Pope een dag later.

Lekker Amerikaans weer, we voelden ons meteen thuis. We moesten hier ook door immigrations, waar ik nog nooit zo’n korte rij heb gezien, dus deze keer haalden we ook met gemak de aansluitende vlucht. We hadden zelfs nog tijd voor een pizza in de vorm van een slice.

Na een tweede vlucht van ongeveer 5 uur (een half uurtje korter dan gepland, altijd fijn), landden we op Las Vegas Airport. Het is onze derde keer in Vegas, maar we waren hier nog nooit naartoe gevlogen, dus dat was een hele nieuwe ervaring. Ze beginnen bijna direct na het uitstappen al met wat gokautomaten, dus je zit er meteen lekker in. Koffers gepakt van de bagageband tussen de slotmachines en op naar de shuttle voor het ophalen van de auto. Aangekomen bij de autoverhuurbedrijven stond er bij Dollar, waar wij moesten zijn, een enorme rij, dus dat was balen. OH NEE! HAHA, ik had ons natuurlijk vooraf aangemeld bij Dollar Express, waardoor we meteen door mochten lopen naar de garage. Hier hoefden we alleen even wat te tekenen en drie minuten later werden we begeleid naar de plek waar vier mooie SUV’s op ons stonden te wachten. We hebben ruim de tijd genomen om zeker te weten dat we de goede zouden kiezen en het is een prachtige, blinkende Kia Sportage geworden.

TomTom aan en gaan, op naar het hotel. Dit was maar twintig minuten van de luchthaven, dus dat was goed te doen. Het waren wel twintig spannende minuten, want de lader van de TomTom is blijkbaar van ons heengegaan ergens in de afgelopen twee jaar dat we hem niet gebruikt hebben, dus was er de hele tijd een rood balkje nerveus aan het knipperen. Ik heb twintig minuten gebeden dat hij het zou halen tot de Best Western en het is gelukt, waarschijnlijk dankzij de paus. Nu hopen dat hij ons ook nog even naar de Walmart brengt, zodat we een nieuwe lader kunnen kopen.

Vervolgens hebben we ingecheckt, bij de buren een hotdog en een sandwich gehaald (met voor 10 cent extra een liter cola, hoera, we zijn weer thuis!) en om half tien uitgeput in slaap gevallen.

Dag 2: Las Vegas -> Grand Canyon

Vannacht een paar keer wakker geweest door de jetlag, maar het lukte gelukkig om weer in slaap te vallen tot een uurtje of half 7. Op naar het ontbijt, wat hier prima geregeld was. Vervolgens konden we op weg naar de Walmart, met de TomTom, die het nog steeds niet had begeven.

Bij de Walmart hebben we even rustig de tijd genomen om het winkelparadijs op ons in te laten werken, voor we 13 kilometer gangpad zouden gaan afleggen om alle boodschappen te verzamelen. Ik was in mijn nopjes om alle Halloweenmeuk die er weer te vinden was en we hebben nog even vol verwondering gekeken naar de afdeling geweren en schietschijven. Ook dachten we een kabel te hebben gevonden voor de TomTom, maar die bleek het later toch niet te doen, dus die hebben we meteen maar weer teruggebracht.

Na de Walmart dus op naar de Best Buy om de hoek, een elektronicazaak waarvan we hoopten dat ze ons verder konden helpen met de LeegLeeg. En ja, hoerahoera, ze hadden een passende kabel die het ook nog deed! We hadden iets langer over dit alles gedaan dan gepland, maar om 11 uur konden we dan eindelijk op pad richting de Grand Canyon.

We hebben een klein detourtje genomen via de Route 66, voor nog wat fotogenieke hotspots. Ook dit duurde wat langer dan gepland, dus uiteindelijk waren we pas aan het eind van de middag bij de Grand Canyon.

Gelukkig wel nog op tijd voor de zonsondergang, dus na het inchecken en het droppen van de spullen in de kamer, hebben we meteen de shuttlebus gepakt richting Mather Point. De bus reed naar het visitor center, maar moest even wachten op een voorganger voor hij de passagiers mocht uitladen. Een authentiek Amerikaanse medebusreiziger vond het te lang duren en besloot subtiel “I WANT MY SUNSET!” door de bus te krijsen. Toen we eruit mochten, leek het ons dan ook slim om haar te volgen, aangezien zij ons waarschijnlijk naar een geschikte plek zou leiden om de sunset te bekijken. Het viel nog niet mee om haar bij te houden, het lukte ons nog net iets beter dan haar man, maar inderdaad, we werden rechtstreeks naar een viewpoint gebracht waar we een prachtig uitzicht hadden.

De kloof was al mooi oranjerood aan het kleuren, dus hier hebben we een tijdje doorgebracht en een hoop foto’s gemaakt. Nadat de zon onder was, hebben we de bus weer teruggepakt richting ons hotel. Daar vlakbij zit een plaza met onder andere een restaurant, dus besloten we hier meteen maar te gaan eten. De eerste veggieburger van de vakantie voor mij (hoihoi), erg smakelijk. Na het eten hebben we nog een rondje gedaan door de souvernirwinkel, maar daar hadden ze alleen maar Indianenknutselwerkjes, dus maar niks gekocht. Nu proberen we nog even onze ogen open te houden en niet al te vroeg naar bed te gaan, om zo hopelijk de jetlag de deur uit te jagen.

Dag 3: Grand Canyon -> Mexican Hat

De jetlag is helaas nog volop aanwezig, vannacht waren we om een uur of drie weer klaarwakker. Toch nog maar geprobeerd om wat langer te slapen, de wekker stond tenslotte pas (nou ja, pas…) op half zes. Vroeg opgestaan dus en alle spullen gepakt, zodat we voor het ontbijt al konden uitchecken. Terwijl ik met de koffers bezig was, hoorde ik achter onze cabin-achtige hotelkamer een vogel nogal hysterisch tekeer gaan en toen ik ging kijken wat er loos was, bleek er een elk-gezin voorbij te lopen. Snel de camera gepakt en naar buiten geslopen om ze van dichtbij te bekijken (yes we know, don’t approach wildlife, keep distance). Vlakbij stonden moeder en kind en wat verderop (ik neem aan) vader, met een flink gewei op zijn hoofd.

Vervolgens dus op weg naar de plaza voor de check-out, een ontbijtje en een geplette penny en magneet (ook deze vakantie storten we ons weer op onze toffe verzamelingen). Dat was rond acht uur, en het werd alweer behoorlijk warm. Het is tot nu toe zo’n 25–30 graden overdag en volle zon, dus perfect vakantieweer. Hier konden we ook op de shuttlebus, dus die hebben we genomen richting ons hotel van de vorige keer (de Bright Angel Lodge), zo’n tien minuten rijden verderop. Dit hotel was al volgeboekt toen we deze trip gingen plannen, vandaar dat we nu waren uitgeweken naar de Yavapai Lodge, wat een prima alternatief was, maar dus wel wat verder van de rim af.

Hier hebben we weer even rondgelopen, je hebt er een mooi zicht op de canyon. Om ook nog een nieuw stukje te zien, hebben we een aansluitende bus gepakt die wat verder in westelijke richting reed. Hier zijn we uitgestapt bij Mohave Point, waar je echt een prachtig panoramisch uitzicht hebt op de kloof. Na hier even rondgekeken te hebben, zijn we weer op de bus gestapt terug naar het begin. Kia stond alweer op ons te wachten voor de volgende rit richting Monument Valley. Het was de bedoeling dat we hier niet al te laat zouden aankomen, zodat we nog een tourtje konden doen. Maar met alle stops en uitzichten onderweg, plus een uur tijdsverschil in ons nadeel door gekkigheid van de Indianen die hier de dienst uitmaken, waren we er pas tegen half vijf. We wilden toch nog wel even naar het visitor center en zagen verschillende borden waar op stond dat dit na vier mijl rechtsaf was, maar tien mijl later hadden we nog steeds geen visitor center gezien. Aangezien we toen nog maar tien minuten van ons hotel met zwembad verwijderd waren, besloten we Monument Valley maar weer te laten voor wat het was en door te rijden.

Het hotel (Hat Rock Inn) is top, net als het zwembad. We zijn gaan eten bij een restaurantje hier vijf minuten lopen vandaan (maar we hebben natuurlijk de auto gepakt), Swingin’ Steaks. Het was er best gezellig en de schommelende grill was impressive, maar de vegaburger was goor en de steak was maatje Roel van Velzen. En dat terwijl dit restaurant als beste van Mexican Hat is gerankt op Tripadvisor (maar dat is misschien niet zo moeilijk met vier concurrenten waarvan er twee dicht waren). Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Morgen gaan we door naar Moab, wat het enige echt nieuwe terrein is deze vakantie, dus we zijn benieuwd.

Dag 4: Mexican Hat -> Moab

Vanmorgen werden we wakker in een prachtige rode omgeving. Rode rotsen met een rode zonsopgang, een mooie combinatie. Ons hotel hier had geen ontbijt, dus na het inpakken van de auto gingen we op weg naar een plek in de buurt waar we een bodem konden leggen voor deze dag. Hiervoor hadden we niet zoveel keus, maar dat was geen probleem, want de enige plek in Mexican Hat waar ontbijt werd geserveerd was top.

Vervolgens gingen we op weg naar Moab. Rechtstreeks doe je hier ongeveer twee uurtjes over, maar onderweg was er van alles te zien, dus onze route was een stuk langer. We reden eerst naar Goosnecks State Park, een plek waar je een mooi uitzicht had op de Colorado die tussen de rotsen kronkelt. Dit park zou volgens mijn informatie gratis zijn, maar er was inmiddels een Indiaan met een betaalhokje verschenen aan wie we vijf dollar entree dienden te voldoen. Gelukkig kregen we er een erg handige plattegrond van de omgeving bij waar we de rest van de dag dankbaar gebruik van hebben gemaakt.

Hierna reden we door het prachtige landschap van Utah richting een enorme berg met een wand van negentig graden en vroegen we ons af of er ergens een tunnel zou zijn. Maar nee, we gingen er overheen… Via een heleboel bochten en steile stukjes kwamen we boven en het uitzicht onderweg was briljant. We zijn regelmatig gestopt om foto’s te maken, je kon echt kilometers ver kijken.

We reden door richting Natural Bridges National Monument, een park waar drie natuurlijke bogen te zien waren. Hier hebben we ook onze ‘America the Beautiful pass’ van dit jaar gekocht, waarmee we weer toegang hebben tot alle nationale parken. We wilden dit eigenlijk bij de Grand Canyon doen, maar hier waren we net op een gratis entree-dag, dus daar wilden ze ons geen pas verkopen.

In Natural Bridges reden we de rondweg door het park, waarbij we bij de drie stops de auto hebben geparkeerd en de bogen hebben bekeken. Het was er lekker rustig en wel mooi, maar niet heeeel spectaculair.

Next stop was Blanding, een gehucht onderweg waar we bij een tankstation annex snackbar annex bowlingcentrum wat te eten hebben gehaald (geen foto’s van gemaakt, maar denk een grote Shell met achterin vijf bowlingbanen, erg handig als je onderweg ineens heel veel zin hebt om wat kegels om te mikken).

We reden verder over een stuk weg waar wel heel erg vaak stond aangegeven dat hier regelmatig herten oversteken. “Let op, hier steken herten over” “Nee maar ECHT, hier steken herten over” “Pas op he, hier steken heel vaak herten over”. De boodschap was duidelijk. En we hebben inderdaad vijf herten gezien. Helaas geen levende, maar dood langs de weg ? Gelukkig zelf geen hertenconfrontatie gehad.

Tegen half vier waren we bij het hotel, La Quinta Inn & Suites. Er stond een kleine rij voor de incheckbalie, dus we moesten even wachten. We hebben deze tijd vooral besteed aan het proberen geen ruzie te krijgen met de meneer voor ons, want die is vroeger waarschijnlijk gepest op school en liet nu niet meer met zich sollen…

‘s Avonds zijn we naar een restaurantje gereden verderop in het dorp, Zax, wat een erg goede keuze was. Heerlijke wrap met groente en hummus gegeten. Nog even een penny geplet bij de buren en toen waren we alweer zo moe dat we maar weer terug naar het hotel zijn gegaan om te gaan slapen…

Dag 5: Canyonlands

Vandaag hoefden we ons niet te verplaatsen (en morgen ook niet), want in dit hotel zitten we drie nachten. Er is hier in de omgeving veel te zien en we zijn hier nog niet eerder geweest, dus we nemen even wat meer tijd. Er zijn twee grote nationale parken vlakbij, Canyonlands en Arches. Vandaag hebben we besteed aan Canyonlands.

Eerst ontbeten bij het prima ontbijtbuffet van ons hotel (dus dat komt in ieder geval goed de komende dagen). Vervolgens besloten welk park we gingen doen vandaag en een app aangeschaft die ons er doorheen zou leiden, Gypsy Guides. Dat was echt de uitvinding van  de eeuw. Er lag een folder van in het hotel en het leek me wel handig. En dat was het zeker. De app volgt op basis van GPS waar je bent en vertelt dan hoe je moet rijden om ergens te komen, wat er te zien is, hoe het is ontstaan, etc. En dat alles offline, dus zonder 800 euro telefoonrekening. Vandaag hebben we hem dus gebruikt voor Canyonlands en morgen kunnen we hem ook gebruiken in Arches.

Voor de ingang van het park nog even getankt en extra water en snacks ingeslagen en toen begon de pret weer. Het landschap is wederom prachtig, je ziet hier heel goed alle lagen van de aarde zeg maar, en hebt geweldige overviews over de hele omgeving.

Het was geen heel groot park, dus met een uurtje of vier rondrijden en een aantal korte wandelingen naar viewpoints hadden we de highlights wel gezien. Het was een graad of 35, met een flinke zon, dus dat hakte er ook wel in. Gelukkig konden we elke keer weer in de koud geaircode auto stappen.

Na het bezoek aan het park reden we nog even langs de supermarkt voor een flinke fles aftersun en nog wat boodschappen. We hebben ons natuurlijk weer even vergaapt aan de bijzondere dingen die hier te krijgen zijn (Bugles met cappuccinosmaak, really..?) en toen snel weer naar het hotel. Voor het diner besloten we het dicht bij huis te zoeken, namelijk bij het restaurant naast het hotel, Blu Pig. Hier hebben we heerlijk gegeten.

Morgen dus weer met de app op pad, richting Arches.

We hebben zelfs wat wildlife gezien, al is een hagedis toch wat minder spannend dan een beer. Maar goed, wie het kleine niet eert…

Onderweg hebben we ook weer meerdere malen mogen uitleggen dat we uit Nederland komen, hier aan het rondreizen zijn, het niet de eerste keer is, we Amerika heel leuk vinden, al in (…) geweest zijn, nog naar (…) gaan, thuis gewoon Nederlands spreken, nee geen Engels, ja we leren het op school, vandaar, bedankt.

Teruglopend naar de auto na de laatste sightseeingstop werden we zelfs staande gehouden door een heul erg enthousiaste mevrouw, die dacht dat we Frans spraken. Toen we uitlegden dat het Nederlands was, ging ze vijf minuten uit haar dak van enthousiasme en kregen we haar bucketlist en huidige reisschema te horen. Van ademhalen tussendoor was geen sprake. Dit was zelfs voor Amerikaanse begrippen ietsje over de top, maar hey, chagarijnig kun je ze hier in ieder geval niet noemen.

In de loop van de middag hadden we het park grotendeels verkend en reden we terug naar Moab, waar we de auto in het stadje parkeerden en wat winkeltjes bekeken. Het is wel een gezellig plaatsje, een beetje western-achtig, maar het bestaat voornamelijk uit één straat. We waren er dan ook snel doorheen, waardoor er zelfs nog tijd over was voor een zwembad- en wasmachinemoment.

‘s Avonds besloten we nog een keer bij Zax te gaan eten, want dat was de vorige keer prima bevallen. Morgen mogen we weer on the road, richting Capitol Reef NP.

Het bericht DEEL I – Reisverslag rondje Las Vegas, sept-okt 2015 verscheen eerst op TheStates.nl.

Dag 8: Smokies Part II

We begonnen met een autorit van ongeveer drie kwartier naar Clingmans Dome, het hoogste punt van de Smoky Mountains en een van de hoogste punten van oost USA. Een groot deel van de klim deed de Jeep, maar voor de laatste halve mijl moesten we hem toch parkeren en te voet verder. Het was een pittig tochtje, maar niet al te ver, dus in een minuut of twintig waren we wel boven. Ook hier was het uitzicht weer erg mooi.

Hierna reden we een stukje terug naar een overlook, waar het uitzicht niet heel bijzonder bleek, maar waar wel een moederbeer met jong in de berm zat. Geen rangers in de buurt hier, maar moeder en kind bleven op veilige afstand van de fotograferende crowd.

Vervolgens doorgereden naar het startpunt van de Sugarlands Valley Trail, een wandeling die zo’n 45 minuten zou moeten duren, maar waar we in 25 minuten toch echt wel volledig doorheen waren. Het was een mooi stukje bos, maar niet buitengewoon spectaculair.

Aangezien het nog relatief vroeg was, hadden we ook nog tijd voor de derde hotspot die we wilden doen, de Roaring Fork Motor Trail. Dit is een autoroute van 5 mijl over een smal pad door de bossen, langs beekjes, etc. met het begin- en eindpunt vlakbij ons hotel. Bij het begin aangekomen stond er een kleine file, er liep weer een beer langs de weg. De bearcounter staat dus al op zes! Waarschijnlijk blijft het daar ook bij, want hierna ruilen we de natuur weer in voor de stad. Het was een leuke route om te rijden, met flink wat bochten, heuvels en bruggetjes.

Om half vijf werden we verwacht bij Dolly Parton’s Dixie Stampede. Hier hadden we thuis al tickets voor besteld. Dolly doet zelf niet mee aan de show, maar het vindt plaats in Pigeon Forge waar ze vandaan komt. Hier is ook het pretpark Dollywood, maar dat hebben we even overgeslagen.

De Stampede arena was maar een kwartiertje rijden en toen we aankwamen stond de parkeerplaats al bijna vol. We bleken vooral tussen de vaderlandslievende Amerikanen te zitten, maar dat hadden we misschien ook kunnen verwachten. De show was een ruim twee uur durend spektakel met paarden, bizons, biggetjes en wat grappenmakers. Niet bijster diervriendelijk, maar wel mooi gedaan. Diner was inbegrepen, dus de bediening kwam af en toe wat eten op ons bord gooien. Voor iedereen een kippetje en hamlap, en pasta voor mij (zelfs hier een vegetarisch alternatief, Dolly bedankt). Daarnaast kregen we soep, een broodje, aardappel, maïskolf en een appelflap toe en natuurlijk onbeperkt Pepsi of icetea. Het ‘We Love The USA’ droop er vanaf, maar dat kunnen we inmiddels wel waarderen. Ik vond de show een absolute aanrader voor echte Amerikaliefhebbers!

Dag 9: Gatlinburg -> Nashville

We hebben de Smoky Mountains weer achter ons gelaten en zijn richting Nashville gegaan. Het was een rit van een uur of vier, dus redelijk lang, maar met een paar pauzes onderweg prima te doen. We hebben wel bijna onze eerste roadkill veroorzaakt vandaag. Op de Interstate kwam er ineens een hert overrennen. Hij raakte bijna een andere auto, begon in paniek een beetje gekke sprongen te maken en sprintte toen recht op onze auto af. Uiteindelijk kwam hij met een flinke klap tegen de zijkant van de auto, niet op de voorkant gelukkig.

Het was alsnog flink schrikken natuurlijk, zowel voor ons als voor Bambi, die we in de achteruitkijkspiegel gelukkig op zagen staan en weer het bos in zagen rennen voordat er een andere auto overheen kon rijden. Hopelijk blijft het bij een hersenschudding voor het arme beest. Bij de eerstvolgende exit de auto even geïnspecteerd, maar die had wonder boven wonder helemaal niks, behalve een paar hertenharen tegen de zijkant geplakt. Thank god for the Jeep.

Een uurtje later kwamen we aan bij ons hotel net buiten Nashville. ’s Avonds stond een bezoek aan de Grand Ole Opry op het programma! Het was twintig minuten rijden van ons hotel naar Opry House. We konden parkeren bij Opry Mills, een grote mall tegenover de Opry. Hier hebben we eerst nog even een burger gegeten bij Johnny Rockets en toen was het tijd voor de show.

Deze was eigenlijk nog leuker dan verwacht. Veel verschillende artiesten en heel afwisselend, ondanks dat we hiervoor nog nooit van ze gehoord hadden. Elk halfuur was er een andere host, die zelf wat zong en vervolgens twee gastartiesten aankondigde. Tussendoor vertelden ze nog wat anekdotes en er was een soort presentator die na elk blok een advertentie voorlas van de sponsor van dat blok. Een beetje ouderwets allemaal, maar erg leuk daardoor. Aan de reacties van het publiek te horen was Alan Jackson de grootste naam van de avond, maar die vond ik zelf eigenlijk niet het beste. Ik was meer fan van American Idol winnaar Scotty McCreery en oude mannen band the Oak Ridge Boys.

Na afloop zijn we nog even door Nashville zelf gereden, maar daar was het enorm druk omdat er een festival gaande is (CMA Festival), dus we besloten dit voor de volgende dag te bewaren en terug te gaan naar het hotel.

Dag 10: Nashville

Vandaag stond Nashville op het programma. Auto geparkeerd in een garage en op weg naar Broadway, de bekende straat vol bars met livemuziek. Aangezien het CMA Festival bezig is, was er zelfs om elf uur ‘s ochtends al van alles te doen op en rond Broadway. Podia, standjes, eten, drinken, heel gezellig. We hebben een beetje rondgelopen door het centrum en ondertussen het een en ander gezien van het festival. Respect voor alle echte festivalgangers, want het was ECHT warm.

Na een tijdje besloten we even af te koelen in de Country Music Hall of Fame, die we misschien ook wilden bezoeken, maar wat we uiteindelijk toch niet gedaan hebben. We zijn tenslotte niet bepaald countrykenners, dus het leek ons iets teveel onbekend materiaal om het echt leuk te kunnen vinden.

We waagden ons dan ook weer naar buiten, waar de hitte meteen weer toesloeg. Op het podium voor de deur was het zusje van Britney Spears aan het optreden, Jamie Lynn. Vervolgens besloten we terug te gaan naar de mall tegenover de Opry waar we gisteren ook waren. Hier konden we lekker koel rondlopen en meteen wat winkels bekijken. Ik heb een paar mooie boots gevonden bij de Boot Barn en er meteen een bijpassend jurkje bij gekocht, zodat ik in stijl terug naar het festival kon ‘s avonds.

Na het shoppen reden we weer naar het hotel. Rond een uur of acht vertrokken we opnieuw richting centrum. Voor de parkeergarage waar we overdag hadden gestaan was inmiddels een bord ‘full’ geplant, maar hier trapten we niet in. Toch maar even ingereden en inderdaad, plek zat. Tsja, waarom zou je als parkeergarage-employee af en toe checken of er weer plekken vrij zijn als je ook gewoon kan chillen in je loket? Anyway, plekje gevonden dus en weer op naar Broadway en omstreken. Hier hebben we weer een tijdje rondgelopen, drankje gedaan, hapje gegeten, nog wat rondgelopen, en toen weer terug naar ‘huis’.

Dag 11: Nashville -> Chattanooga

We hebben Nashville weer achter ons gelaten, maar niet voor we een foto hadden gemaakt voor het bekende Bluebird café waar veel bekende countrysterren ooit zijn begonnen. Het was ons helaas niet gelukt om tickets te krijgen voor een optreden, er zijn maar zo’n twintig tafels en wel duizenden gegadigden per avond (je kunt online proberen tickets te kopen, maar dan moet je dus behoorlijk geluk hebben. Minimaal een uur voor de show in de rij gaan staan kan ook, maar daarvoor zijn maar zo’n tien tafels beschikbaar en hier hadden we met 40 graden weinig zin in). We hielden het dus bij een fotootje op de stoep.

Hierna stond een bezoek aan de Jack Daniels distilleerderij op de planning, deze lag namelijk bijna op de rijroute van vandaag. Onderweg nog even de tank volgegooid voor 25 euro en de koelboxvoorraad aangevuld bij de Walmart.

De distilleerderij, waar alle JD wordt gemaakt die er te vinden is, ligt in het dorpje Lynchburg. Er worden de hele dag door gratis tours gegeven, dus bij binnenkomst meldden we ons aan voor de eerstvolgende. De tour was erg leuk. Hij ging over het hele terrein van het bedrijf, van de bron van het water dat al vanaf het begin de basis is van de whiskey tot de plek waar het houtskool gemaakt wordt dat ze gebruiken om de drank te zuiveren. We hebben niet geproefd, daar was weer een andere toer voor, maar na afloop in het dorp wel een Jack Daniels-ijsje gegeten. Aanradertje.

Nadat we nog even in het dorpje hadden rondgekeken, gingen we op weg naar het volgende hotel. Dit was nog zo’n anderhalf uur rijden, dus niet zo heel ver meer. Hier aangekomen hebben we een restaurantje in de buurt opgezocht om te eten. Een leuk plekje nog in the middle of nowhere, met dank aan Tripadvisor.

Dag 12: Chattanooga -> Atlanta

In Chattanooga hebben we één nacht geslapen. Ook dit hotel had een ontbijt verzorgd, dus met een bodem van koffie en bagels konden we de bezienswaardigheden van deze plaats bekijken. Er zijn drie highlights in Chattanooga: Ruby Falls, Rock City en de Incline Railway. We begonnen bij de Falls, op maar vijf minuten rijden van het hotel. Dit is eigenlijk een grot, met ergens binnenin een grote waterval. Het eerste stuk naar beneden kon nog met de lift, maar daarna gingen we onder leiding van een best wel irritante gids (van wie we ons het eerste kwartier hebben afgevraagd of het een jongen of een meisje was) te voet verder. We liepen eerst een stuk door een ondergronds gangenstelsel, waarbij we onderweg allemaal mooie structuren zagen. De aangebrachte verlichting was af en toe wel érg psychedelisch, had niet per se gehoeven. Vervolgens kwamen we bij de waterval, heel mooi en apart zo ondergronds.

Nadat we hier even gekeken hadden, gingen we dezelfde weg weer terug. Het was lekker koel in de grot, in tegenstelling tot buiten waar het alweer zo’n 35 graden was, maar desondanks ook wel fijn om weer in de open lucht te zijn.

Vervolgens reden we naar Rock City, vlakbij de Falls. Een grote tuin vol rotsen, paadjes, planten en uitzichtpunten. Er bleken her en der ook wat tuinkabouters gedropt, dus het had wel wat weg van het Sprookjesbos. Hier hebben we rondgekeken en toen bleek er in deze tuin ook nog een soort grot te zitten.

Hier hadden ze van de gelegenheid gebruik gemaakt om taferelen uit allerlei sprookjes te laten zien, geschilderd in neonverf, met UV-lampen erop. Ja, waarom niet..? (Oké, omdat het spuuglelijk was, maar de aanwezige kinderen konden het wel waarderen, dus nou ja toe maar dan.)

Als laatste stond de Incline Railway dus op de planning, naar het schijnt de steilste trein ter wereld. Dit bleek ook de slechtst onderhouden trein ter wereld, maar dat mocht de pret niet drukken, het ritje op en neer was best leuk.

Toen kon de TomTom worden ingesteld op Atlanta, de volgende plaats op de route. Dit was nog ongeveer anderhalf uur rijden, maar werd wat langer door een paar files onderweg. Sowieso is het verkeer hier stukken a-relaxter dan aan de westkust, ze krijgen hier hun rijbewijs waarschijnlijk bij een 24-pack donuts. Het fijne hotel waar we nu zitten ligt in Downtown Atlanta, op loopafstand van de dingen die we hier willen zien, dus even niet in de auto. Na een complimentary vino in de rooftopbar van het hotel hebben we heerlijk gegeten bij Ted’s Montana Grill.

Dag 13: Atlanta

Ook in Atlanta is het een graadje of 30, zelfs om negen uur ‘s ochtends was het al bloedheet. Gelukkig hoefden we voor de CNN Studio Tour waar we de dag mee begonnen maar 150 meter te lopen, dat was te overzien. Om negen uur gingen we op weg naar CNN voor een VIP Tour. Eerst langs de security, toen op de langste roltrap ter wereld (ja, die hebben ze ook) en vervolgens werden we rondgeleid door het gebouw, de studio’s, montagekamers, etc. Leuk om te zien hoe het er hier aan toegaat. Wat souvenirs gekocht in de shop, een penny geplet en toen terug naar het hotel om alles te droppen.

Na een korte pauze in de lobby besloten we meteen door te gaan naar the World of Coca-Cola, een museum geheel gewijd aan Amerika’s nummer 1 drankje. Coca-Cola komt oorspronkelijk ook uit Atlanta. We liepen erheen via het park dat is aangelegd voor de Olympische Spelen in 1996, Centennial Olympic Park.

In het museum kregen we meteen een flesje cola, we mochten kiezen tussen regular, light of zero. Ik ging voor de zero. Hierna volgde een introductie door een medewerker en een filmpje over het ‘Coca-Cola-gevoel’. Na dit warme welkom konden we op eigen gelegenheid het museum in, waar verschillende exposities te zien waren, onder andere over de ontwikkeling van het flesje, de marketing door de jaren heen en het geheime recept (dat we overigens nog steeds niet weten…). Als laatste konden er nog zo’n honderd verschillende drankjes geproefd worden die Coca-Cola over de hele wereld produceert, van Japans wortelsap tot Georgische icetea. En je kon je eigen mix maken, van een bestaand drankje met een toegevoegde smaakstof. Ik was erg tevreden over mijn Ginger Ale Lime, opnemen in de productie zeg ik.

Dit was echt een boven verwachting leuk museum, een aanrader voor iedereen die ooit nog eens in de buurt van Atlanta is.

Toen we buitenkwamen was de lucht behoorlijk dreigend en het begon flink te waaien. Snel naar het hotel dus om de regen voor te zijn. Geen gekke beslissing, want even later ging het flink tekeer.

‘s Avonds was het zo goed als droog en hebben we nog wat door Downtown Atlanta gelopen op zoek naar een restaurant. We kwamen uit in de gezellige Peach Tree Street, bij de Atlanta Braves All Star Grill. Deze sportsbar staat geheel in het teken van het lokale baseballteam de Atlanta Braves, die toevallig ook net een wedstrijd aan het spelen waren. Hier hebben we tijdens het eten de wedstrijd gekeken op het grote scherm.

Dag 14: Atlanta -> Savannah

Over dag 14 kunnen we kort zijn: roadtripping van Atlanta naar Savannah. Eerst nog yoghurt, een bagel en fruitsalade als ontbijt en toen on the road voor een uurtje of vier. Rond Atlanta was het nog druk met verkeersdeelnemers met een intellectuele uitdaging, maar daarna werd het rustiger en konden we lekker doortuffen. Nog even een broodnodige donutpauze halverwege en toen waren we er alweer.

Het hotel bleek een wat onaangename verrassing in petto te hebben: ze waren aan het verbouwen, iets wat maanden geleden toen we geboekt hebben nog nergens vermeld stond. Maar goed, ingecheckt en naar de pool, die er op zich prima bijlag.

‘s Avonds een leuke diner downtown uitgezocht, nog even naar de Atlanta Braves gekeken op tv en toen slapennnn.

Hier vind je deel I van het reisverslag!

En hier kun je door naar deel III :)

Het bericht DEEL II – Reisverslag Washington DC – Miami, juni 2016 verscheen eerst op TheStates.nl.

Dag 1: Amsterdam -> Washington

Joehoe! We zijn er weer. Even een korte update voor we ons eerste ontbijtje gaan scoren bij Dunkin Donuts. De reis ging buitengewoon voorspoedig. Relaxte vlucht met KLM die ons trakteerde op nootjes, ijs, cinnamonrolls en likeurtjes. Oh ja, en ook nog een prima maaltijd.

We hadden een rechtstreekse vlucht deze keer, wat een hoop ongemak voorkomt. Geen gedoe met overstappen en aansluitingen missen, heerlak. Aangekomen op Washington Dulles mochten we als ‘returning ESTA’s’ gebruikmaken van een computer bij Immigrations, die een deel van het werk van de strenge officers overnam. Dit ging ook allemaal erg makkelijk en snel.

Koffer ophalen en door naar Alamo voor de auto. Hier moesten we weer de nodige upgrades afslaan. Nee, geen sportwagen, nee, geen grote SUV, graag gewoon de Midsize die we geboekt hebben, danku. Toen was een van de belangrijkste momenten van de dag aangebroken: het uitkiezen van de auto. Een medewerker liet ons de opties zien, maar dat waren er maar twee en er zat niks bij waar we blij van werden. Dus nog maar even gevraagd of de beste man niet toevallig nog iets anders in de carwash had staan. Hij ging even kijken en kwam terug met een bijna nieuwe, behoorlijk groot uitgevallen Jeep Grand Cherokee. Topgozer, deze willen we wel. Hij heeft onder andere een open dak, dus dat wordt haartjes in de wind de komende weken.

Blij met onze bolide konden we koers zetten richting het hotel, Hilton Garden Inn op zo’n twintig minuten lopen van het huis van Barack.

Aangezien parkeren bij het hotel schreeuwend duur was, had ik een parkeerplek gereserveerd in een garage één minuut verderop. Deze was makkelijk te vinden, dus meteen weer afscheid genomen van onze nieuwe liefde en naar het hotel gelopen. We hebben een fijne kamer met kingbed gekregen, waar we het de komende dagen prima kunnen volhouden. Nog even bij de rooftoppool gekeken en in het restaurant beneden in het hotel gegeten.

De weersvoorspellingen zijn niet al te best, hopelijk hebben we niet teveel last van regen en onweer…

Dag 2: The White House

Deze dag stond een kijkje bij het Witte Huis op de planning. Het werd toch weleens tijd dat we het bekendste optrekje van Amerika gingen bekijken, als die hard USA-fans. Maar eerst: ontbijt! Het is inmiddels traditie dat we bij gebrek aan een hotelontbijt naar Dunkin’ Donuts gaan voor bagels en een bakkie. Daar zitten er hier meerdere van in de buurt, dus op naar de DD. Nou was het toevallig ook National Donut Day, wat bij de DD gevierd werd met een gratis donut bij elk drankje. En blijkbaar komt de Nederlandse kant van de Amerikanen dan naar boven: gratis = rijen. Maar het leek redelijk door te lopen, dus sloten we maar aan. Met als voordeel dat ook wij bij ons eerste ontbijtje konden genieten van gratizzz donuts.

We hadden maanden geleden bij een senator een tour aangevraagd door het Witte Huis zelf, maar dit verzoek was helaas twee weken van tevoren afgewezen wegens teveel aanvragen, dus we moesten het doen met de buitenkant. Je kunt het gebouw van twee kanten bekijken. Bij de achterkant zit er nogal veel tuin tussen, maar de voorkant is relatief dichtbij. Grappig om te zien, maar minstens net zo interessant waren alle beveiligers, demonstranten en andere vreemde vogels die er rondliepen.

Hier hebben we even rondgekeken en toen zijn we naar het White House Visitor Center gegaan, waar wat achtergrondinfo te vinden was. Hier moesten de zakken leeg en de rugzak door de scanner voor we naar binnen mochten.

Het Witte Huis ligt aan de National Mall, waar ook allerlei Smithsonian musea te vinden zijn die je gratis kunt bezoeken. We wilden sowieso naar het American History Museum en het Air and Space Museum, dus daar zijn we vervolgens heengegaan. Die eerste was wel aardig, er was onder andere een kleine expositie over het ontstaan van de Amerikaanse vlag, maar het Air and Space Museum was nog wat cooler. Hier hebben we even rondgekeken. Ik voelde me niet zo lekker (een verkoudheid die door de vlucht helaas enorme proporties heeft aangenomen, met een geëxplodeerd hoofd en een stem als een zeehond met bronchitis tot gevolg), dus we besloten na een tijdje een taxi terug naar het hotel te nemen. Nog even langs de pharmacy in de Walgreens tegenover het hotel om te kijken of ze een middeltje hadden tegen de verkoudheid, maar neusspray en pijnstillers had ik al, dus het bleef bij keelsnoepjes. Eenmaal terug in het hotel hebben we het noodgedwongen rustig aan gedaan. Een paar uur geslapen, broodje gehaald bij de Subway als avondeten en vroeg naar bed. Inmiddels gaat het weer een stukje beter, dus vandaag gaan we de achterstand inhalen!

Dag 3: Nog een dagje Washington

Vandaag stond in het teken van (veel) wandelen door Washington. We hadden nog wat in te halen aangezien ik de dag ervoor ‘s middags al geen pap meer kon zeggen, dus hadden we het plan opgevat om ‘s ochtends een Uber te nemen richting het Capitool, daar ergens te ontbijten en vanaf daar verder te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Uber werkt ook prima in DC, dus na het bestellen van de auto stond binnen vijf minuten Porscha voor de deur. In een Nissan. Ze bracht ons een aardig eindje op weg, maar er bleek een marathon aan de gang waardoor de halve stad was afgezet, dus het eindpunt was niet bereikbaar per auto. We besloten dan maar het laatste stukje te lopen, maar toen we nog eens op de kaart keken bleek dit nog best ver. Dan maar eerst naar het Capitool, daar wilden we toch heen.

Vervolgens gingen we terug naar het Air and Space Museum waar we gisteren al even kort geweest waren. In het museum waren ook twee bioscoopzalen, één met IMAX 3D films en een zaal met een planetariumscherm, een soort koepel dus. We wilden wel een filmpje doen en besloten voor de IMAX-film Journey to Space te gaan. Het was een interessant verhaal over de ruimtevaart en de aankomende missie naar Mars. We gaan later deze vakantie nog naar Kennedy Space Center, dus nu zijn we alvast een beetje voorbereid…

Na de film verlieten we het museum weer en gingen we op weg naar het andere einde van The Mall, waar het Lincoln Memorial staat. Onderweg nog even een detour genomen richting een Starbucks. Bij het Lincoln Memorial was een conferentie gaande van atheïsten, met als thema de aankomende verkiezingen. Weer eens wat anders dan de Jesus The Lord-promo die je hier meestal ziet. Het Memorial zelf was heel groot, met binnenin een gigantisch beeld van Lincoln.

Aangezien Arlington Cemetery ook nog op ons lijstje stond en de brug hier naartoe vlakbij het Memorial was, besloten we de brandende zon nog wat langer te trotseren en daarheen te lopen. Dat bleek een behoorlijke challenge, in hitte met nergens een kwakje schaduw. Maar net toen we dachten echt te gaan bezwijken, was daar de ingang. Eerst even dankbaar gebruik gemaakt van de ventilator in de souvenirshop en toen tickets gekocht voor het Hop-on Hop-off toeristentreintje dat heel comfortabel het hele terrein over reed. Toen het ding het graf van de onbekende soldaat aandeed, besloten we off te hoppen, want het was bijna tijd voor de wisseling van de wacht. Een apart stukje toneelspel dat slechts voor een enkele militair is weggelegd. De badge/orde/hoe heet zoiets om dit te mogen doen is zelfs de op één na zeldzaamste orde die in het Amerikaanse leger wordt uitgereikt.

Toen werd het toch wel eens tijd om het hotel op te zoeken, het was inmiddels een uurtje of zes en we besloten de metro te nemen deze keer, omdat we niet zo’n zin hadden om nog meer te lopen (volgens de phone hadden we inmiddels 20 kilometer in de benen). Bij een pizzeria in de buurt hebben we een hapje gegeten.

Dag 4: Washington -> Roanoke

On the road again! De eerste dag op de highways en interstates, richting Roanoke, VA. De eindbestemming was eigenlijk niet zo belangrijk, het ging meer om de weg ernaartoe. Die ging namelijk via Shenandoah National Park en de Skyline Drive die hier doorheen loopt.

Voor we op weg gingen naar het park was het natuurlijk tijd voor een ontbijt. Met de Jeep reden we richting de dichtstbijzijnde Dunkin Donuts, maar die bleek dicht op zondag. Na nog eens goed om ons heen gekeken te hebben, bleek half Washington dicht op zondag. Dat zijn we niet meer gewend… Dan maar eerst naar de Walmart, misschien dat daar ook ergens ontbijt te vinden is. Na de nodige verkeerde afslagen en doodlopende wegen waren we dan eindelijk DC uit en via de I66 West op weg naar het begin van de Skyline Drive. De Walmart die we op het oog hadden lag aan deze route, wel zo handig. Walmart gevonden, maar geen ontbijtopties helaas. Eerst maar even boodschappen doen. Alleen hadden ze het belangrijkste product niet: de rode koelbox die we altijd halen en die we perse wilden omdat we hem altijd hebben. Maar goed, alle andere dingen wel alvast kunnen halen, die koelbox kwam later wel.

Weer in de auto, hopend op een food exit met een ontbijtoptie. En jawel, na een paar minuten kwamen we langs een exit met een DD. Helaas waren een paar Indiase families net op hetzelfde idee gekomen, dus we moesten even in de rij. Maar dat mocht de pret niet drukken, om twaalf uur zaten we dan eindelijk aan onze bagels en koffie.

Toen werd het toch echt weleens tijd om wat serieuze sightseeing te gaan doen. Het was nog een uurtje rijden tot het begin van de Skyline Drive. We konden onze National Parks Pass van de vorige vakantie nog gebruiken, dus mochten zonder te betalen doorrijden. Even een bezoekje gebracht aan het Visitor Center en toen konden we echt de Drive gaan rijden.

Het was een erg mooie route, een hooggelegen weg met aan twee kanten viewpoints met prachtige vergezichten en heeeel veel groen. Het eerste deel van de route schijnt het mooist te zijn, dus daar hebben we even de tijd voor genomen. Vervolgens hebben we een stukje wat sneller doorgereden. Tot we langs een plek kwamen waar allemaal auto’s in de berm stonden. Dit kon maar één ding betekenen: wildlife! We vroegen wat er te zien was en het bleek een zwarte beer met baby’s, hoe cool. En inderdaad zagen we moederbeer rondscharrelen en af en toe een klein zwart propje boven het gras uit springen. Super leuk.

Hier hebben we even naar gekeken en toen zijn we verder gereden, nog een stukje via de Drive en vervolgens over de gewone wegen, omdat het anders iets te lang zou gaan duren. Half zeven kwamen we aan bij Hampton Inn in Roanoke, waarna we meteen de Walmart in de buurt nog even opgezocht hebben. Hier hadden ze de koelbox wel, hoera. Er zat een Olive Garden vlakbij, dus daar hebben we lekker ‘Italiaans’ gegeten.

Dag 5: Roanoke -> Asheville

Dag 5 begon goed, in dit hotel hadden we namelijk ontbijt inbegrepen, dus geen gezoek meer naar een Dunkin Donuts, maar een buffet met bagels, fruitsalade en wafels in het hotel.

Op de planning stond het rijden van (een deel van) de Blue Ridge Parkway, dus na het uitchecken gingen we hiernaar op weg. We konden het niet meteen vinden, maar kwamen wel langs het Roanoke Visitor Center, dus daar hebben we even gevraagd hoe we moesten rijden. Met de aanwijzingen van de mevrouw achter de balie vonden we het vervolgens in één keer.

We hebben een stuk over de mooie Parkway gereden, waar we regelmatig zijn gestopt bij de verschillende overlooks om het uitzicht te bewonderen. Na zo’n twee uurtjes over de Parkway gereden te hebben en een kleine picknick onderweg, namen we even een detour over de highway. De Parkway zelf is zo lang dat we er alleen al een uur of acht over zouden rijden, stops niet meegerekend, dus dat was een beetje teveel. Bij Boone gingen we er weer terug op, omdat het laatste stuk van Boone tot Asheville het mooiste zou zijn. Dit was inderdaad mooi rijden, wederom veel groen en mooie uitzichten. Het werd wel behoorlijk bewolkt, waardoor we tegen het eind zelf in de wolken reden.

We hebben uiteindelijk nog zo lang over de route gedaan, dat we om acht uur pas in het hotel waren. Een niet overdreven luxe Super 8, maar netjes en schoon en prima voor een nachtje tussendoor. Na het installeren van alle spullen op de kamer gingen we op zoek naar een plekje om te eten. Eerst te voet, maar al snel werden we er door het gebrek aan stoepen weer aan herinnerd dat Amerika niet the Land of the Voetgangers is, dus toch maar de auto gepakt en bij de Applebees twee minuten verderop gegeten. Helaas was het aantal vegetarische gerechten op de kaart precies nul, maar met wat appetizers kwam ik er ook. De caesar salad en nacho’s met spinach artichoke dip waren erg lekker zelfs.

Dag 6: Asheville -> Gatlinburg

Ook het hotel van vannacht had een ontbijt inbegrepen, dus we konden de dag weer met een gevulde maag beginnen. We gingen rijden van Asheville naar Gatlinburg bij de Smoky Mountains, met onderweg nog een aantal stops.

De eerste halte na het ontbijt was een hooggelegen rots, Chimney Rock, waar we via een erg leuk weg naartoe reden. Geen snelweg, meer een 80 km-achtige weg door leuke Amerikaanse dorpjes met houten huizen met veranda’s, gemaaide gazonnetjes en high schools met baseballvelden, heerlijk. Bij Chimney Rock aangekomen bleek er entree geheven te worden voor de rots. Weliswaar vandaag slechts 13 dollar p.p. in plaats van 15 omdat de lift het niet deed, maar toch nog rijkelijk veel vonden we. Omdat het om een state park ging en geen national park, was onze annual pass hier niet geldig. Afijn, niet getreurd wel betaald en op weg baar boven. Eerst nog een stukje met de auto en daarna met een hoop trappen. Het was even een klim, maar het was de moeite waard. Het uitzicht was super en het was ook wel apart om bovenop een rots te staan. Gelukkig waren er hekjes omheen.

Hierna weer in de auto op weg naar de volgende stop. Veertig minuten rijden verder kwamen we aan bij Pisgah National Forrest, waar onder andere een waterval genaamd Looking Glass Falls te zien was. Ondanks alle waarschuwingen over dodelijke ongelukken en andere drama’s die gebeuren als je over de hekjes stapt, waren er hier gewoon kinderen aan het zwemmen. Jammer van de foto’s ook, die zijn toch mooier zonder mensen…

We stelden de TomTom in op het hotel in Gatlinburg, wat vanaf hier nog maar twee uurtjes rijden was. Vervolgens zijn we via weer een All American Route in één ruk doorgereden naar het hotel.

Het hotel is top, we hebben een kamer met open haard én balkon aan een beekje, dus hier houden we het wel een paar dagen uit. We zitten middenin Gatlinburg, vijf minuten rijden van de Smoky Mountains en op loopafstand van alle toeters en bellen in het stadje hier. Daar verbaasden we ons wel enigszins over, het lijkt wel klein Las Vegas meets Engels toeristenoord hier. Kermis in dorpvorm. Het heeft wel wat voor een paar dagen, best grappig om ‘s avonds doorheen te lopen en een hapje te eten. Na het eten hebben we ons nog even vergaapt aan alles wat er hier te doen is en toen zijn we teruggelopen naar het hotel.

Dag 7: Great Smoky Mountains

De wekker stond wat eerder vandaag, want we wilden vroeg de Cades Cove loop rijden, om hopelijk de drukte voor te zijn en wat wildlife te spotten. Na het ontbijt gingen we op weg. De loop ligt een eindje het park in, dus we moesten eerst zo’n 50 minuten rijden. De hele route liep door het park, waardoor we meteen al veel mooie plekjes tegenkwamen.

Het was woensdag, dus de weg ging pas om 10.00 uur open. Toen we de weg op mochten, reden we in colonne. We zaten nog redelijk vooraan in de trein, achter ons volgden tientallen andere auto’s. Het was een mooi rondje, maar we waren natuurlijk vooral aan het loeren naar wildlife. We waren al zo’n driekwart op weg zonder iets gezien te hebben, dus ik had de hoop al een beetje laten varen, tot er ineens allemaal auto’s aan de kant stonden met een paar drukgebarende rangers. Een beer! Ook wij zetten de auto aan de kant en stapten uit. Hij was al wat verder weg, maar we konden hem nog wel goed zien. Even gekeken en weer verder gereden, toen een paar honderd meter verderop een paar Japanners druk foto’s aan het maken waren in de berm. Dat kon op zich van alles betekenen, maar ook hier bleek een beer te zitten, zelfs zo dichtbij dat ze er selfies mee aan het maken waren. Wij hielden toch maar iets meer afstand, de keep distance-regels zijn er niet voor niks tenslotte. Nadat we nog wat foto’s hadden gemaakt reden ook wij verder.

We reden de weg weer terug richting hotel. Onderweg stopten we een aantal keer op mooie plekjes en ook bij het beginpunt van een korte wandeling richting Laurel Falls die we wel wilden doen. Naar deze waterval liep een pad omhoog van 1,3 mijl, wat natuurlijk niet zoveel is, maar toch best pittig als het pad alsmaar omhoog gaat en het 30 graden is. Uiteindelijk waren we zo’n 30 minuten enkele reis op weg, her en der wat Amerikanen inhalend die bij mijlpaalmarker .2 al bijna niet meer konden. Bij de waterval zelf was het behoorlijk druk, maar het was een mooi plekje. Ook hier zaten weer allemaal mensen doodleuk op het randje en in het water, bizar wat voor risico’s er worden genomen voor een leuke foto, maar goed…

’s Avonds hebben we nog even rondgelopen in het enorm toeristische Gatlinburg. Leuk voor een paar dagen, maar ik denk niet dat ik hier nog een keer terug hoef te komen. De bluegrass band die optrad bij de Ole Smoky Distillery was dan weer wel leuk.

Hier vind je deel II van het reisverslag!

En hier kun je deel III lezen.

Het bericht DEEL I – Reisverslag Washington DC – Miami, juni 2016 verscheen eerst op TheStates.nl.

Heb je een visum nodig voor Amerika?

Heb je een Amerikareis op de planning staan, dan vraag je je waarschijnlijk af wat je precies nodig hebt om het land überhaupt in te mogen. Je verwacht misschien dat je een visum moet aanvragen, maar dit is in de meeste gevallen niet zo als je het land als toerist bezoekt en tot 90 dagen blijft.  Deze regeling heet het Visa Waiver Program (VWP) en geldt alleen voor deelnemende landen. Nederland is er hier één van, dus Nederlandse staatsburgers kunnen van deze regeling gebruik maken.

Er zijn hierop wel een paar uitzonderingen:

• Nederlanders die vanaf 1 maart 2011 in Iran, Noord-Korea, Syrië, Libië, Somalië, Jemen, Irak of Sudan zijn geweest, kunnen niet met een ESTA reizen. Is dit bij jou het geval, dan heb je alsnog een visum nodig.
• Hetzelfde geldt voor Nederlanders die vanaf 11 januari 2021 in Cuba zijn geweest, inclusief doorreis of een cruise via Cuba.
• En ook Nederlanders met een dubbele nationaliteit van Iran, Noord-Korea, Syrië, Irak of Sudan kunnen niet met een ESTA reizen.

ESTA Amerika aanvragen

Kom je in aanmerking voor het Visa Waiver Program, dan moet je een officiële elektronische aanvraag doen. Dit heet de ESTA (Electronic System for Travel Authorisation). Dit doe je op de website van de Amerikaanse overheid, minimaal 72 uur voor vertrek. Rechtsboven op de site kun je kiezen voor ‘Nederlands’, zodat je de vragen in het Nederlands kunt doorlopen. Houd alle paspoorten en een creditcard bij de hand. De kosten voor de aanvraag bedragen $ 21 per persoon en dien je met een creditcard of PayPal te voldoen.

Al krijg je vaak snel groen licht na het indienen van de aanvraag, ik raad je toch aan om iets meer speling in te bouwen dan die 72 uur. Wanneer je de aanvraag een aantal weken voor vertrek doet, heb je ook nog genoeg tijd om iets anders te regelen mocht het onverhoopt niet goedgekeurd worden.

Vragen bij ESTA-aanvraag

Welke vragen kun je verwachten bij je aanvraag? Het zijn er heel wat! Ze informeren onder andere naar een crimineel verleden, terroristische activiteiten en besmettelijke ziektes. Het zijn allemaal vrij extreme onderwerpen, dus als je geen gekke dingen hebt (gedaan), dan hoef je niet bang te zijn dat je verkeerde antwoorden geeft. Lees wel goed of je de vragen met ‘ja’ of ‘nee’ moet beantwoorden. Doe je dit ergens per ongeluk verkeerd, dan kan dat tenslotte vervelende gevolgen hebben voor je reis…

Goedkeuring ESTA-aanvraag

Vul alle gevraagde gegevens in, verzend je aanvraag en voer de betaling uit. Heb je alle vragen ‘goed’ ingevuld, dan krijg je vaak al snel groen licht. Niet altijd direct, maar wel binnen een aantal dagen. Je ontvangt hiervan geen mail, dus moet zelf inloggen op de website om de status van je aanvraag te bekijken.

Wanneer je een of meerdere vragen ‘fout’ beantwoordt, moet je langer wachten op toestemming of wordt je aanvraag afgewezen. Het is niet noodzakelijk om de bevestiging uit te printen en mee te nemen, maar ik raad je aan om dit toch te doen. Mochten er dan vragen komen bij het inchecken, dan heb je direct bewijs van je goedgekeurde aanvraag bij de hand.

Hoe lang is een ESTA geldig?

De ESTA-aanvraag is twee jaar geldig. Je mag in die twee jaar een onbeperkt aantal keer het land bezoeken. Dus als je binnen twee jaar weer naar de USA reist, hoef je de procedure niet nogmaals te doorlopen. Je kan ook altijd inloggen om een aantal van de gegevens te updaten. Zo kun je de informatie van het eerste hotel waar je verblijft (een van de dingen die ze vragen) per trip aanpassen.

Verloopt je paspoort binnen de twee jaar, dan vervalt de ESTA. Je moet dan een nieuwe aanvraag doen. Hierover krijg je automatisch een e-mail.

Inreisvoorwaarden Amerika en documenten

Bij het reizen naar Amerika moet je rekening houden met meerdere inreisvoorwaarden. Een goedgekeurde ESTA-aanvraag is er daar dus een van, en daarnaast moet je zorgen voor een geldig paspoort.

LET OP: er wordt nog weleens gezegd dat je paspoort drie maanden na terugkomst geldig moet zijn, maar dat is niet het geval. Je paspoort moet geldig zijn tot en met de dag dat je het land verlaat. Ik raad wel aan om het iets ruimer te nemen, zodat je in geval van bijvoorbeeld vertraging of een noodsituatie ter plaatse geen risico loopt op een verlopen paspoort.

Dit zijn de enige officiële documenten die je nodig hebt voor je Amerikareis. Wel kunnen er bij vertrek en/of aankomst vragen gesteld worden over je verblijf. Bijvoorbeeld of je zelf je koffers hebt ingepakt, hoe lang je blijft en wat de reden is van je bezoek. Geen moeilijke vragen, maar wel goed om te weten dat je dit kunt verwachten!

Reizen naar Amerika vaccinatiebewijs

Gedurende de COVID-periode was het tijdelijk nodig om een vaccinatiebewijs voor COVID-19 te hebben. Deze eis is inmiddels vervallen, je hebt dus op dit moment geen vaccinatiebewijs nodig om naar Amerika te reizen.

ESTA voor kinderen

Reis je met kinderen naar Amerika, dan is het belangrijk om te weten dat ook zij een geldige ESTA-aanvraag moeten hebben, zelfs als ze nog heel jong zijn. Elk kind, zelfs baby’s dus, heeft een eigen ESTA nodig én een eigen paspoort. Bijgeschreven staan in het paspoort van de ouders is niet voldoende.

Het aanvragen van een ESTA voor kinderen gaat op dezelfde manier als voor volwassenen. Wanneer je een ESTA-aanvraag voor een minderjarige doet, kun je de tweede keuze onder ‘Afstand van Rechten (Alleen derden)’ aanvinken. Ook geldt voor kinderen dat als hun paspoort binnen de tweejarige geldigheidsduur van de ESTA verloopt, je een nieuwe aanvraag moet doen zodra ze een nieuw paspoort hebben gekregen.

Heb je je ESTA geregeld? Zorg dan dat je ook online blijft tijdens je reis met een handige eSIM voor Amerika!

FAQ

Het bericht Visum en ESTA voor Amerika verscheen eerst op TheStates.nl.

Hotels op deze toplocaties zijn vaak een half jaar tot een jaar van tevoren al ‘uitverkocht’, dus het is zaak hier op tijd bij te zijn. Voor het grootste deel van deze accommodaties geldt echter dat je tot kort voor vertrek kosteloos kunt annuleren. Deze flexibiliteit heeft tot gevolg dat er regelmatig annuleringen worden gedaan. Sommige vakantiegangers maken van de gelegenheid gebruik en boeken een kamer voor een volledige week, omdat ze nog niet precies weten welke nacht in die week ze in het betreffende hotel willen overnachten. Wanneer de planning duidelijk is, worden alle overbodige nachten alsnog geannuleerd. Indien je dus iets wilt reserveren dat al volgeboekt is, check dan toch regelmatig nog even of er misschien een kamer vrij is gekomen. De beschikbaarheid kan dagelijks verschillen.

Als de nationale parken zijn geboekt, kun je overgaan op de overige bestemmingen op de route. Hiervoor is het handig om gebruik te maken van vergelijkingssites zoals www.trivago.nl en www.hotelscombined.nl. Je zoekt op de bestemming en overnachtingsdata en krijgt een overzicht te zien van de hotels die in die periode beschikbaar zijn, plus de site waar je deze het voordeligst kunt boeken. Wanneer je hier een hotel naar wens hebt gevonden, is het aan te raden deze nog even op beoordelingen van andere reizigers te checken. De omschrijving van de hotelmanager kan namelijk nog weleens afwijken van de ervaring die reizigers zelf in het hotel hebben gehad. Een erg goede bron hiervoor is www.tripadvisor.nl. Hoe is in de praktijk de ligging van het hotel ten opzichte van alle attracties? Hoe was de service? Waren de kamers schoon? De ervaringen van reizigers kunnen nogal eens verrassingen opleveren!

Priceline en Hotwire

Als je houdt van een gokje wagen, kun je ook proberen om één of meerdere hotels te boeken via de websites Priceline of Hotwire. Voor beide opties geldt dat je vooraf niet weet welk hotel je krijgt, waardoor de kamers voor een lagere prijs kunnen worden aangeboden. Je maakt in feite gebruik van onverhuurde kamers tegen prijzen die de hotels liever niet openbaar publiceren, omdat ze anders nooit meer de normale prijzen kunnen vragen…

Hotwire is het meest eenvoudig van de twee. Je geeft op de site in in welke stad je een hotel wilt boeken en op welke data en je krijgt een lijst met mogelijkheden. De prijzen staan erbij, net als de voorzieningen. De meeste steden zijn opgedeeld in verschillende gebieden en ook het gebied waarin elk hotel is gelegen wordt aangegeven. De enige informatie die dus ontbreekt, is de naam. Maar geen nood, via handige sites als betterbidding.com kun je vaak een aardig idee krijgen om welke hotels het gaat. Hierop vind je lijsten terug met hotels die je voorgangers hebben gekregen, plus de gepubliceerde voorzieningen. Kijk en vergelijk en ontdek om welk hotel het gaat! Het blijft natuurlijk altijd een gok, je kunt zomaar een hotel krijgen dat nog niet eerder is gewonnen en waar je dus niet op voorbereid was, maar anderzijds kan het flinke besparingen opleveren op prima hotels.

Priceline heeft verschillende opties, waarbij vooral het bieden op een kamer iets ingewikkelder werkt. Hierbij geef je de plaats en data van je voorkeur op, waarna je verschillende wensen moet ingeven. Je kiest een of meerdere gebieden uit, het minimaal aantal sterren en de prijs die je per nacht wilt betalen. Vervolgens wordt er bekendgemaakt of je een hotel hebt ‘gewonnen’. Ook hiervoor geldt dat er op onder meer betterbidding.com lijsten terug te vinden zijn met hotels die aan het systeem meedoen. Er is ook een ‘calender of wins’ waarop je kunt zien welke hotels mensen op de door jou gewenste data hebben gewonnen en tegen welke prijs. Op die manier kun je je een aardig beeld vormen van de mogelijkheden.

Priceline heeft ook de optie Express Deals, die eigenlijk hetzelfde werkt als Hotwire.

Het bericht Accommodaties boeken verscheen eerst op TheStates.nl.